Scheepsjournaal Fred

Ahoi, iedereen die van onderweg-zijn houdt en die benieuwd is naar wereldvrede. Ik ben op ontdekkingsreis vertrokken. Hier lees je mijn scheepsjournaal ‘Fred’. In het Noors betekent fred vrede. Ik ben dus onderweg naar Fred. Vanaf nu mag je me Freddie noemen.

Je leest hier een omgekeerd relaas van mijn reis: het bovenste item is het laatste.

overbodig

Alles wat ik doe, is erop gericht dat we ooit overbodig zullen zijn. Een geslaagde impactonderneming wil het probleem waar ze een oplossing voor voorziet werkelijk oplossen. Ik zou zelfs durven stellen dat elke onderneming zich op die manier zou ‘moeten’ opstellen om werkelijk bij te dragen aan een gezonde samenleving. Over die uitspraak heb ik weinig nagedacht. Ik zou het gesprek daarover wel eens graag voeren met iemand die er anders over denkt. 

afwezig

Ik heb een manier gezocht waarin ik impact kan blijven maken terwijl ik afwezig kan zijn door ziekte. Daarom schreef ik een boek voor andere Singfluencers en organiseer ik geen opleidingen. 

Zangsessie bij een serviceclub

Eén van de meest waardevolle menselijke ervaringen is volgens mij diegene waar ik volgende woorden aan geef: “Wat wij samen kunnen?!” Alle engagement en goesting van verschillende mensen en partijen komt dan samen tot uiting in de realiteit. Daar ontstaat iets wat ik met vrede associeer. Ik voel me bevoorrecht dat ik die ervaring met enige regelmaat mag beleven. De verwondering die ik er bij voel is één van de beste medicijnen tegen chronische migraine en ander leed dat de wereld te verdragen heeft. Daar ben ik zeker van!
          [Ik besef nu, tijdens het schrijven van dit blogbericht, dat ik hier een invalshoek voor mijn volgende boek gevonden heb. Hoera!]

Maar ook: Wat een lichaam allemaal kan?! Een half uur voor ik naar dit optreden vertrok, gaf ik nog woorden aan de radeloosheid over hoe ik in godsnaam iets op een podium moest gaan doen, omdat mijn lichaam al twee dagen lang in een migrainetrance verkeerde. 

En toch… vanaf het moment dat ik de pianiste zag waar ik intussen al tien jaar mee mag spelen, kwam er een bubbel rondom ons. Daarin vond ik een plek waarin mijn lichaam stilletjes aan de adrenaline kon aanmaken die ik nodig had om in performance-modus te geraken. Stap per stap, minuut per minuut… telkens een beetje meer Klaar voor het Podium. Vanuit de loge zag ik hoe een rij zich vormde tot buiten, hoe mensen dik ingeduffeld het gure weer weer wilden ontvluchten. Deze mensen kwamen om te zingen, net als ik. We zouden het samen doen.

Voor we het podium opstapten, deden de pianiste en ik een wens. Ik bestelde dat ik vanuit mijn métier plezier zou ervaren. Zonder precies te weten dat ik daarmee bedoelde, maakte die wens mij enorm bewust over Mijn Werkzaamheden Op Het Podium. Ik kon opmerken hoe mijn interventies (woorden, bewegingen, stiltes, …) een effect hadden op de mensen in de zaal. Hun aanblik bezorgde me de vreugde waarop ik gehoopt had. (Grinnik… zo schoon…)

"Ik word zo gelukkig van Allez, Chantez!
Het is zo spijtig dat ik jullie nog maar zo kort ken.
Ik heb precies al zoveel gemist!"

Na het applaus, de bloemen en de foto met de voorzitter van de club trok ik de zaal in. Terwijl ik door de mensenmassa wandelde, was ik me bewust van mijn eigen blik. Zoek je dan bevestiging op? Bied je dan de mogelijkheid om appreciatie te uiten? Geef je dan aanleiding om een gesprek te starten? Die aanspreekbaarheid is een onderdeel van het succes van Allez, Chantez! Daar ben ik zeker van. Maar ze beweegt een mens wel. 

"Ik zou nooit durven wat jij doet!
Daar moet je zo veel moed voor hebben!"

Mocht je mij vooraf hebben laten zien wat het inhoudt om dit werk te doen, dan had ik wellicht hetzelfde gezegd. Ik heb het geluk dat ik het nooit eerder gezien heb, en nooit fatsoenlijk heb afgewogen. Ik ben er ingevlogen. Gelukkig maar.

"Real freedom [...] requires the presence of others so that we can test our sense of reality against their views and lives, make judgements, probe and learn. [...] Courageous agonism, conflict without resolution but with mutual respect for one another, should drive politics. This kind of freedom does not happen in the dark but needs a place where people could come together - the agora, the market place, or the polis, the political space proper as equals, to object, protest, imagine."

[We are free to change the world – Hannah Arendt’s lessons in love and disobedience (Lindsey Stonebridge, 197)]

"Terror was the driver, but the true existential experience of totalitarianism was loneliness. [...] a soaring terror of total isolation so overwhelming that its sufferers would do anything not to acknowledge it. [...] What prepares men for totalitarian domination in the non-totalitarian world [...] is the fact that loneliness, once a borderline experience usually suffered in certain marginal social conditions like old age, has become an everyday experience of the evergrowing masses of our century."

[We are free to change the world – Hannah Arendt’s lessons in love and disobedience (Lindsey Stonebridge, 150)]

"[Kant's] central moral promise: because we have reason and moral agency we can, indeed we must, act to make the world a good place, whatever the cost. [...] Kant's whole ethics amounts to the idea that every person, in every action, must reflect on whether the maxim of his action can become a general law. In other words... it really is the complete opposite of obedience! Every person is a lawgiver. In Kant, nobody has the right to obey."

[We are free to change the world – Hannah Arendt’s lessons in love and disobedience (Lindsey Stonebridge, 33)]

blog

Deze blog hier, is dat om mijn leven zinvol te maken? Voer ik hier de zoektocht naar de zin van mijn leven? Wordt hij aangedreven door ijdelheid? Bouw ik er een kunstwerk mee? 

Plots lijkt het allemaal volledig zinloos. Dat zijn twee worden die allebei twee tegengestelden inhouden: ‘vol-ledig’ en ‘zin-loos’.

"Dit is geen wereld waarin we graag kijken naar mensen die pijn hebben. Het representeren van pijn en het bevestigen van het verlies dat we te rouwen hebben, zou nochtans de kans geven voor een rijker gesprek - een diepere connectie, met betere condities om een leefbaar leven te ondersteunen voor iedereen."

[Een huis dat pijn heet (Josefien Cornette, 56)]

karaoke

We zouden met de vrijwilligers van Allez, Chantez! naar de karaoke gaan. Ik keek daar werkelijk al jaren naar uit. Naast kajakken en wandelen is karaoke de sociale vrijetijdsactiviteit die ik het liefst doe. De hele dag hield ik me voor dat het nog wel zou opklaren in m’n lijf. “Als je er hard genoeg in gelooft, dan komt het wel,” was de langspeelplaat die op herhaling stond in gedachten. 

Voor vertrek at ik samen met m’n man… tot mijn vork tegen de rand van m’n bord kletterde en ik in woede uitbarstte. (Ingehouden woede – ik durfde niet goed los te laten.) “Het is lang geleden dat ik nog eens iets ZO GRAAG wilde waarvan het me ZOVEEL TELEURSTELLING kost om het los te laten,” stootte ik uit (in minder fraaie bewoordingen). 

Ik zegde mijn aanwezigheid af, vroeg om begrip voor mijn keuze en maakte er het beste van, hier thuis.

“Morgen heb ik een optreden op de planning. Als ik me morgen zo voel als nu kan ik daar niet eens opdagen. Het is totaal onverantwoord om op dat engagement een hypotheek te nemen wanneer ik voel hoe diep ik nu al zit.” Die afweging maakte ik al een miljoen keer. Soms gaat dat vlot. Soms volgt er snot. 

blind

Wanneer je een gesprek aanvangt met de wens om je blinde vlekken te zien oplichten, gebeurt er iets heel bijzonders. Keer op keer. Probeer het maar een keer. 

Jeanine

Busritten grijp ik aan als training. De cursus zou ‘Praten met vreemden’ kunnen heten. Vandaag leerde ik Jeanine kennen, een oudere vrouw van twee straten verderop. Ze mist het om voor anderen te zorgen. Ze was verpleegkundige en is intussen weduwe geworden. 

Het voelt als een cadeau dat mensen zomaar laten binnenkijken in hun leven. Wie heeft er nog soapseries nodig wanneer je ook met de bus kan gaan? 

Overweeg een maandelijkse donatie en zorg voor meer leefbaarheid en onafhankelijkheid:

  • 5 euro per maand 
  • 7 euro per maand 
  • 10 euro per maand 
  • 25 euro per maand 

Of doe een spontane eenmalige bijdrage.

Steun mijn onderzoek 💢 elke euro telt

In elk concept dat ik in de wereld zet, weerklinkt een kritiek op hedendaagse dominante boodschappen: “het draait om mij”, “wij versus zij” en “voor wat hoort wat”. Mijn projecten laten duizenden mensen aan den lijve ondervinden dat het anders kan. Elk project brengt dan ook de verbindende kracht van samen zingen en generositeit in de praktijk. Sinds 2015 is dit mijn voltijdse bezigheid en bijdrage aan de wereld. 

Ik acht onafhankelijkheid onontbeerlijk voor mijn artistiek onderzoek. De exacte waarde van dat onderzoek valt niet te bepalen. Vaak vergeten we dat dit normaal is. Niet enkel wat rendabel is of op een telraam past, is waardevol voor onze maatschappij. 

Als jij op één of andere manier iets aan mijn werk hebt, vraag ik je te overwegen om wat leefbaarheid toe te voegen met een eenmalig of loyale bijdrage. Jouw steun maakt op vele vlakken het verschil. 

vriendschap

Eén van de schoonste, meest waardevolle dingen in mijn leven is de vriendschap die ik deel met mijn vriendinnen. Volkomen gelukkig word ik daar van. Geheel vervuld. Dat is niet iets om naar te streven – dat is iets dat je in ontvangst mag nemen. Hallelujah.

raad

Ik maak me niet de illusie dat ik je raad kan geven. Een vraag kan ik je wel stellen. 

– Als ik dat nu eens wat constanter in de praktijk kon brengen? –

taligheid

Taal is een brug in mijn lievelingswereld. Toch is het in de realiteit niet altijd zo. Dan zie ik hoe de vele woorden waar ik uit kan kiezen mensen onzeker maken. Ik zie het bij mij en anderen. 

Strategie veranderen! Hop! Blijven proberen!

zingen

Samen zingen is niet alleen een daad van activisme in het huidige klimaat. Het is ook helend voor de mens(heid). Dus: zing! Zing samen! Zing luid! Zing achter gesloten lippen! Zing in je dromen en vanuit je bed. 

podium

Eén van de brievenschrijvers in m’n onderzoek naar generositeit stelde me de vraag hoe ik me voel wanneer ik op het podium van Allez, Chantez! al die honderden mensen samen mag laten zingen. “Ik heb het alleen nog maar op filmpjes gezien, maar het lijkt erop dat je daar helemaal thuis bent.”

In mijn terug-brief schreef ik: “In die rol van zingend dirigente komt er zoveel samen wat ik leuk en belangrijk vind: musiceren met topmuzikanten, mensen ontwapenen, live muziek (!!), luidop zingen (alsof niemand je hoort), mezelf uitdagen en opmerken dat ik onderweg gegroeid ben, dromen uitspreken, ontspannen, m’n lijf als instrument ervaren (in welke staat het zich dan ook bevindt) en er iets positiefs mee in de wereld zetten (als ultiem tegengewicht voor al het negatieve dat het mee te dragen heeft).”

postbakje

Een deel van mijn onderzoek naar de kracht van generositeit gebeurt per brief. Met vier mensen schrijf ik regelmatig enkele bladzijden heen en weer. De meeste mensen heb ik slechts eenmaal of enkele keren ontmoet dus in dit schrijven groeit de kennismaking woord per woord. 

Ik stopte alle brieven in een postbakje waarin alle brieven gesorteerd zitten, samen met mijn vulpennen, enveloppen, briefpapier en postzegels. Sinds kort pronkt er ook een datumstempel in het bakje. Daar heb ik het kind in mezelf héél-héél blij mee gemaakt. (brede glimlach)

makers

Wanneer ik de creativiteit van mensen observeer en zie hoe de uitingen van die scheppingskracht mensen verbinden, dan durf ik hoopvol zijn voor de toekomst van makers: geen enkel computermodel zal die drang tot verbondenheid uitroeien. In de toekomst wordt de vraag naar wat we doen alleen maar groter. 

Of waan ik me nu het orkestje op de Titanic? 

"Wat voelt het allemaal vreemd. Ik zit hier deze ochtend aan mijn bureau, het is buiten min tien en het sneeuwt een beetje, en ik zit hier lekker warm met mijn thee te mijmeren over hoe vreemd het allemaal is, en ik vraag me af: was ik eenzaam? Dat zou ik nooit gezegd hebben, maar nu ik hier zo zit na te denken, vraag ik me af: was ik altijd al eenzaam? Ik geloof niet dat ik me ooit echt thuis heb gevoeld in de wereld, maar ik betwijfel of ik daarin de enige ben."

[De correspondente (Virginia Evans, 208)]

makers

Wanneer ik de creativiteit van mensen observeer en zie hoe de uitingen van die scheppingskracht mensen verbinden, dan durf ik hoopvol zijn voor de toekomst van makers: geen enkel computermodel zal die drang tot verbondenheid uitroeien. In de toekomst wordt de vraag naar wat we doen alleen maar groter. 

Of waan ik me nu het orkestje op de Titanic? 

"Wat voelt het allemaal vreemd. Ik zit hier deze ochtend aan mijn bureau, het is buiten min tien en het sneeuwt een beetje, en ik zit hier lekker warm met mijn thee te mijmeren over hoe vreemd het allemaal is, en ik vraag me af: was ik eenzaam? Dat zou ik nooit gezegd hebben, maar nu ik hier zo zit na te denken, vraag ik me af: was ik altijd al eenzaam? Ik geloof niet dat ik me ooit echt thuis heb gevoeld in de wereld, maar ik betwijfel of ik daarin de enige ben."

[De correspondente (Virginia Evans, 208)]

voortdoen

Laat ons voortdoen voor onszelf en de mensen die we graag zien en de mensen die niet zoveel chance hebben in het leven als wij. 

Laat ons wakker blijven en aankaarten wat niet spoort. 

[Amen.]  😉

narratief

Ik ervaar soms meer last van het feit dat ik het ziek-zijn moet vertalen naar een narratief waarmee dokters en controle-artsen hun argument kunnen opbouwen om medicatie te laten terugbetalen en uitkeringen te verantwoorden, dan met de dagelijkse massa aan lichamelijk ongemak dat ik meedraag. Zouden die beslissingsmakers daar dan zelf nooit mee te maken krijgen in hun persoonlijke omgeving? 

wonen

Er woont een massa vermoeidheid in mijn lichaam. En warmte in m’n handen. 

"Slechts één koffer met verloren herinneringen en enkele muntstukken nam ik mee. Zonder berouw stapte ik rustig onze straat uit. Etiketten die ik droeg: jong, vrouw, bruin, allochtoon. Ik wilde ondergronds leven, maar ook, zoals de zee, nooit zwijgen. De dood was het enige dat me zou tegenhouden om naar mijn hart te luisteren."

[Sandwichkinderen (Jamila Channouf, 94)]

dialoog

Mijn man en ik gingen uit eten met een groepje oudere mannen die initiatieven opzetten om een open dialoog te voeren. Op zo’n avonden voel ik eens zo hard dat we leven. Veel van onze waarden komen overeen, maar onze achtergrond verschilt danig: we zouden elkaars kinderen en vaders kunnen zijn. Zo’n avonden rekken mijn wereldbeeld op. Heel fijn vind ik dat! 

bestaan

Ik geloof niet dat alle projecten moeten blijven bestaan. Als je doel bereikt is of onhaalbaar blijkt, sluit dan af en ga iets anders leuks doen. 

meerlagig

De beleving van mijn ziekte laat zich zien als een meerlagige brok. De ene laag houdt het traject met de neuroloog in, de andere de zoektocht naar de juiste medicatie en de lichamelijke en geestelijke gevolgen daarvan. Nog een andere toont de interactie met de CM-medewerkers, en nog een andere de interactie met het systeem van regeltjes en waar de medewerkers van de verzekeringsmaatschappij zich achter verschuilen. Dan heb je nog de zorgverleners die ik er op eigen initiatief bijhaal: kinesist, psycholoog, osteopaat, wandelcoach). De pijn zelf. De interactie met mijn omgeving. De invloed op mijn missiewerk. De omgang met triggers. De keuze van dieet en beweging. Mijn bioritme, menstruatiecyclus, weerberichten, stressbeleving, joi de vivre, zingeving, wat ik erover schrijf, ……….. . Dat zijn alles keuzes en gebeurtenissen, op elkaar gestapeld en in interactie met elkaar. Een kluwen op een tijdlijn.

En wanneer ik dan een doorsnede van die tijdlijn neem en voel wat er NU is, dan valt dat vaker wel dan niet goed te dragen. Dat wil niet zeggen dat er minder pijn is dan vroeger of minder pijn is dan gedacht. Dat wil zelfs niet zeggen dat de pijn minder zwaar of aanwezig wordt in mijn beleving – integendeel. 

Dat wil zeggen dat je vaak ook dingen meesleurt die er niet meer zijn of die er nog niet zijn. 

verlangen

Het komt me voor dat ik m’n hele leven al meer last heb van de Verwachting en het Verlangen dan van de teleurstelling die daar soms op volgt. 

vergeten

Ik had graag meer zorg gevoeld, in de vorm van een vraag à la “Ben jij oké?” of “Heb jij iets nodig?”

De kans is reëel dat de ander dat me gevraagd heeft en dat ik het vergeten ben. 

""Hat man sein Warum des Lebens, so verträgt man sich fast mit jedem Wie,' schreef Friedrich Nietzsche. De mens streeft niet naar geluk. De mens streeft naar betekenis. Wie weet waarom-ie leeft, verdraagt bijna elk hoe. En dan is 'weten waarom je leeft' neem ik aan dat je iets hebt om voor te leven, zowel iets in de toekomst als hopelijk in het nu, iets of iemand, liefst beide, waar je je mee verbonden voelt, waarvoor je je echt interesseert, waar je je moeite voor wilt geven. En misschien is daar wel contrast voor nodig, dat je ook weet hebt van wat het is als alles niet zo makkelijk gaat."

[Ik ben hier liever niet alleen – Over verbondenheid (Marjoleine de Vos, 85)]

Vlieg met me mee 💢 nieuwsbrief

Ben jij ook benieuwd naar de kracht van generositeit? Je kan mijn onderzoek volgen via een reeks nieuwsbrieven. Leer samen met mij hoe we meer vrijgevigheid in de wereld kunnen brengen en wat de kracht van elkaar helpen precies betekent. Elke twee maanden mag je een nieuwe nieuwsbrief in je digitale postbus verwachten.