Ahoi, iedereen die van onderweg-zijn houdt en die benieuwd is naar wereldvrede. Ik ben op ontdekkingsreis vertrokken. Hier lees je mijn scheepsjournaal ‘Fred’. In het Noors betekent fred vrede. Ik ben dus onderweg naar Fred. Vanaf nu mag je me Freddie noemen.
Je leest hier een omgekeerd relaas van mijn reis: het bovenste item is het laatste.
Doe het zelf
gezichtspunten
Vandaag maken we de Verschrikkelijk-oefening waarbij je samen op twee uiterste gezichtspunten gaat staan. Alternerend vullen we samen de eerste uitspraak aan – en dan de tweede – dan weer de eerste – enzovoort.
- Ja amai?! Daarom is dit een ver-schrik-ke-lijk goed idee!!
- Nee zeg!! Daarom is dit een ver-schrik-ke-lijk slecht plan!!
Een uurtje borduurden we op deze twee uitspraken door. Sommige items komen gespiegeld aan beide kanten voor – soms is een tekortkoming (NEE) ook een uitdaging die je graag wil overkomen (JA). Achteraf sorteerde ik alle antwoorden in enkele categorieën: impact, initiatiefnemer, artistiek opzet, deelnemers, locatie, ecosysteem, financiën en communicatie.
- Kloppen de categorieën?
- Zijn ze volledig aangevuld? Komen er nog extra items in ons op?
- Welke aandachtspunten kunnen we hier uit destilleren?
- Worden hier zaken zichtbaar die ons beletten om de samenwerking verder te zetten en die we eerst moeten doorspreken?
evaluatie
S. wil mensen laten zingen in haar dorp en toch houdt er vanalles haar tegen. “Ik weet gewoon dat ik mensen samen wil laten zingen. Tegelijk zijn er overtuigingen en maandelijks terugkerende lichamelijke klachten die me beperken om het écht te gaan doen.
Vandaag maken we de Verschrikkelijk-oefening. [Zie boven voor meer uitleg en instructie om zelf aan de slag te gaan.] Binnen drie weken gaan we opnieuw samen aan de slag. In tussentijd werken we per mail samen aan een tekstje dat ze aan de gemeente moet bezorgen.
Deze samenwerking biedt me de kans om mijn gereedschappen voor het generositeitsboek van 2028 te testen in reële situaties waarin ik niet zelf aan het stuur zit. Ik leer er enorm veel van. En tegelijkertijd bouw ik verder aan m’n missie om zoveel mogelijk mensen samen te laten zingen. Hoeveel zingeving kan een mens ervaren?!
draagbaar
Vaak is wat ik voel in mijn lichaam heel oncomfortabel én draagbaar.
garantie
Een lange heenrit + twee vergaderingen + een lange terugrit + lage zon = migraine.
Dat is superjammer.
Tegelijk is dat normaal.
Ook dat is superjammer.
Doe het zelf
evalueren
Heb jij zin om tijdens de komende evaluatie een stevige bijdrage te doen aan de relatie die je hebt met je gesprekspartner? In het komende script help ik je op weg om zulk evaluatiegesprek meer in termen van uitwisseling en waardengedreven ondernemen te laten verlopen. Het script is opgemaakt voor twee spelers die samen een evenement hebben georganiseerd. Pas het gerust aan.
[Begin met een focus op ‘waarden’ om meteen de toon te zetten.]
– Was jij voor het evenement dat we samen organiseerden op de hoogte van de waarden van onze organisatie?
– Heb je de indruk dat dat je geholpen heeft om een betere bijdrage te leveren aan de samenwerking?
– Welke waarden vind jij passend bij onze organisatie?
– Wat vond jij verrassend op de dag van het evenement zelf?
[Dan stel je de volgende drie vragen in één keer waardoor een meer over-en-weer-gesprek kan ontstaan, in plaats van een interview.]
1. Wat kan er de volgende keer beter?
2. Wat was er onverbeterlijk goed?
3. Wat kunnen we de volgende keer anders doen?
[Ter afsluiting]
– Wat zou ervoor kunnen zorgen dat het de volgende keer mislukt?
– Wat zou volgens jou een droomsetting zijn om dit evenement eens te organiseren?
evaluatie
Met de leveranciers van de ONE VOICE-evenementen organiseerden we evaluatiegesprekken zodat we dit evenement ook in andere steden kunnen gaan opvoeren. Om tot bruisende en oprechte inzichten te komen, ontwierp ik een vragenlijst die geworteld is in m’n onderzoek naar de kracht van generositeit. Het vroeg wat durf om m’n gesprekspartners te overtuigen om zich hierin te laten leiden, maar achteraf sprak iedereen zich er positief over uit. We geraakten veel dieper in waarom sommige dingen misliepen en keken moeiteloos constructief naar volgende edities. We droomden samen van plekken waar ieder van ons su-per-graag eens zo’n zangsessie zou willen laten doorgaan. Iedereen liet zich zien op een manier die voor hem comfortabel was. Schoon is dat. En hoopvol voor de voortzetting van m’n onderzoek!
vragen
Zeg gerust tegen de kinesist of osteopaat of … dat je niet gediend bent met de vraag: “En? Heeft de vorige behandeling nog doorgewerkt?” Laat hen gerust vragen hoe je vandaag binnenkomt en keer het om: vraag hen of zij aan je lichaam kunnen vragen hoe het met haar/mij gaat.
gewenst
Genezen, helen, herstellen… het zijn termen die inhouden dat er een verbetering gewenst is. In dat verlangen schuilt ook de afkeer van wat nu als ongewenst wordt bestempeld. Die afkeer herbergt een beweging die je weghoudt van wat er nu is.
Terwijl: tevreden zijn met wat is, is ook een kunst. Tegelijk schemert daar een stilstand in en misschien zelfs grip proberen te krijgen op wat goed is.
Er hoeft niets te veranderen. En: het verandert sowieso.
verhaal
Eigenlijk wil je gewoon genezen en dag per dag per dag per dag een zo hoog mogelijk gehalte aan levenskwaliteit ervaren, ongeacht van hoeveel pijn er te dragen valt.
Tegelijk moet dat op zo’n manier gebeuren dat je een verhaal kan vertellen dat anderen het gevoel geeft méé zijn met het verloop ervan. Zij die je ondersteunen en die deurwachter zijn voor medicatie of terugbetalingen of uitkeringen hebben iets nodig waarmee ze je situatie kunnen evalueren.
Daarbij is het belangrijk dat zij moeten kunnen bijdragen terwijl jij alsnog aan het stuur blijft zitten. Ik heb het dan niet over controle proberen te houden over wat er gaat gebeuren, maar wel over de bevoegdheid en capaciteit om keuzes te kunnen maken in je proces.
En toch: eigenlijk wil je gewoon dag per dag per dag léven.
"[...] een gezonde beroepspraktijk van de individuele kunstenaar als collectieve verantwoordelijkheid van de sector en de overheid."
[Werken aan een gezonde beroepspraktijk – in Boekman najaar 2026 (Sjoerd Feitsma) 14]
"Kunstenaars zijn geen ondernemers die toevallig kunst maken, het zijn creatieve professionals die een zelfstandige en duurzame beroepspraktijk ontwikkelen. Daar zijn onder meer ondernemende competenties voor nodig, maar daar hoe je niet per se ondernemer voor te zijn."
[Werken aan een gezonde beroepspraktijk – in Boekman najaar 2026 (Sjoerd Feitsma) 14]
"De culturele en creatieve sector wordt als merit-sector gezien: cultuur voegt maatschappelijke waarde toe waar de vrije markt daar onvoldoende in voorziet en komt daarom in aanmerking voor publieke financiering."
[Werken aan een gezonde beroepspraktijk – in Boekman najaar 2026 (Sjoerd Feitsma) 13]
spiegel
Mijn man kneusde zijn ribben. Hij beweegt nu kreunend en steunend door het huis.
– (Ik onder de indruk) “Amai, jij doet nog veel terwijl je zoveel pijn te verdragen hebt.”
– (Hij valt stil. Vragende blik.) “Euh… wie het zegt?!”
– (Ik, opnieuw onder de indruk – maar nu van mezelf.) “Ah…”
Tijdens de dagen die volgen, wisselen vraagtekens en emoties elkaar af.
* Is het echt zo?
* Is dit wat hij al die tijd, al die dagen te zien krijgt?
* Is dit hoe hij samenleeft met iemand?
* Is dit hoe ik al die tijd een ‘zeer’ meedraag?
* Is het zó zwaar?
En natuurlijk weet ik de antwoorden op die vragen. Maar niet eerder vielen die antwoorden me zo zwaar. Of toch: niet eerder ervoer ik hun zwaarte zo aan den lijve. Non-stop in de spiegel kijken… het doet wat met een mens.
Engels
Steeds vaker waaiert mijn werk uit naar het buitenland. Zo mag ik nu een Vlaamse die in Portugal een zangproject opzet in haar bezigheden, en ben ik mentor voor een Weense zangdocent die een community choir wil laten bloeien. Dus vroeg ik me af: zou ik mijn blogteksten ook in het Engels kunnen vertalen en hiervan een tweewekelijks gesproken nieuwsbulletin kan maken? Of vertaal ik m’n tweemaandelijkse nieuwsbrief over m’n onderzoek naar de kracht van generositeit om een internationale achterban op te bouwen? …… Fijne overpeinzingen vind ik dat. Beloftevol, toekomstgericht, groeiend en inspirerend. Fijn!
"For one recieving help, it can be immensely useful to become more conscious of the habitual ways in which we react to our suffering and the help offered to alleviate it. [...] For one who is seeking to offer help, investigation of our habitual reactions to our own suffering can illuminate the subtle ways in which we may judge others for theirs. [...] Chances are, if you can't accept help, you can't really give it."
[How can I help – Stories and reflections on service (Ram Dass & Paul Gorman) 86]
migraine
Vandaag werkte ik zo hard dat ik een migraineaanval niet voelde aankomen. Toen ik opkeek van m’n computer zat hij zo frontaal en groots in m’n beleving dat ik begon te twijfelen of ik nog wel helemaal bij bewustzijn was. Nu ik dit neerschrijf, ontsnapt me een grinnik. Kan dat eigenlijk wel, hoe ik dit nu omschrijf?
routines
Veel van m’n routines durven al eens af te zwakken naar iets wat ik als “instrumenteel” zou omschrijven: ik voer de vorm nog uit maar ga voorbij aan de inhoud. Zo worden Pilates-oefeningen een reeks van bewegingen zonder dat ik nog bevraag aan mijn lichaam hoe het ermee gaat. Zo wordt een meditatie een zit- en stiltemoment zonder dat ik in de ervaring land. En zo moet ik mezelf er regelmatig aan herinneren dat een potlood ook maar effectief blijft door het geregeld nog eens te slijpen.
rijk
Wat een leven?! Awel… een heel ríjk leven, dat leid ik. Er is veel van vanalles in mijn leven. En er is vooral liefde.
bezoek
Khadija kwam logeren. De Amsterdamse verpleegkundige met Marokkaanse wortels fietst van Rotterdam naar haar nicht in Nancy. Een tussenstop in Lubbeek was welkom en het fiets-logeer-netwerk ‘Warm Showers’ bracht haar bij ons. Het is zo fijn dat de wereld zomaar in je huis kan passeren als je je daar voor openstelt.
ineens
De hele dag werkte ik aan m’n case for support voor major donors. Dat wil zeggen: m’n aanvraagdossier voor mensen die een grotere investering willen doen in m’n pionierswerk. Het voelt goed. Soms lijkt het dat je met één gesprek of één inzicht zoveel weerstand kan optillen waardoor je ineens zoveel flow ervaart dat alles verstandelijk én gevoelsmatig op z’n plaats valt. Je begrijpt wat er moet gebeuren én voelt daar alleen maar positiviteit bij.
Steun mijn onderzoek
elke euro telt
In elk concept dat ik in de wereld zet, weerklinkt een kritiek op hedendaagse dominante boodschappen: “het draait om mij”, “wij versus zij” en “voor wat hoort wat”. Mijn projecten laten duizenden mensen aan den lijve ondervinden dat het anders kan. Elk project brengt dan ook de verbindende kracht van samen zingen en generositeit in de praktijk. Sinds 2015 is dit mijn voltijdse bezigheid en bijdrage aan de wereld.
Ik acht onafhankelijkheid onontbeerlijk voor mijn artistiek onderzoek. De exacte waarde van dat onderzoek valt niet te bepalen. Vaak vergeten we dat dit normaal is. Niet enkel wat rendabel is of op een telraam past, is waardevol voor onze maatschappij.
Als jij op één of andere manier iets aan mijn werk hebt, vraag ik je te overwegen om wat leefbaarheid toe te voegen met een eenmalig of loyale bijdrage. Jouw steun maakt op vele vlakken het verschil.
Een hele dikke merci!
museum
De laatste weken onderhandel ik met een groot, bekend museum voor een opdracht. Ik kan hen helpen om een stevig vangnet met genereuze steun van bezoekers en liefhebbers te knopen. Wat ik van hen zou leren is hoe ik mijn aanpak en denken ook in organisaties hanteerbaar maak. Nu is die immers vooral afgestemd op solo-ondernemers en projecten.
Je hebt er geen idee van hoe graag ik van een “JA” wil horen.
tegenlicht
Tijdens het schrijven van deze update schijnt de zon recht in mijn gezicht. Tegelijk flikkert het zonlicht door de waaiende bomen die het licht alternerend wel en niet doorlaten. Voor iemand met aanleg tot migraine is dit living on the edge. Zou iemand zonder die aanleg zich daar iets bij kunnen voorstellen?
resoneren
Elke twee maanden stuur ik een nieuwsbrief uit naar enkele honderden mensen die mijn onderzoek naar generositeit wat diepgaander willen volgen. De meest verse editie ging over tegenslag.
Binnen de kortste keren kreeg ik deze reactie:
“Amai kippenvel!
Dit resoneert echt hard bij mij, wat je allemaal schrijft.
Over hoe de persoonlijke tegenslagen symbool kunnen staan voor de maatschappelijke uitdagingen.
En wat het ons kan brengen om er bij te blijven en op te dagen voor onszelf en het hogere doel.
Jouw delen geeft mij ook moed en inspiratie.
Dankjewel Annelore xxx”
En zo doen we voort. Altijd maar voort.
ziek
Veel mensen waar ik graag mee samenwerk zijn zien geworden. De ene out of office-boodschap na de andere: “Voor onbekende tijd afwezig.” En daarna in een persoonlijker bericht: “Mijn lichaam zei dat het genoeg was.”
What the world needs now
Is love
Sweet love
(Bacharach & David)
vakliteratuur
In weken waarin mijn energiepeil even laag is als de drempel om migraine te krijgen, vind ik mijn troost in vakliteratuur. “Ik kan altijd nog lezen,” hoor ik dan geruststellend in gedachten. Ik ben zo-zo blij dat talloze mensen in theorie en praktijk onderzoek hebben gedaan naar de kracht van generositeit. De nerd in mezelf vindt hier haar geluk. Die leesuren voelen als “werk op maat”. En ik weet dat het pas op lange termijn diepgaande kennisdeling oplevert – mijn boek verschijnt pas in februari 2028 -maar toch vind ik daarin iets dat op gerustheid lijkt: in het ordenen en doorgeven van die kennis kan ik toch bijdragen aan de maatschappij. Zingeving… het blijkt een ding.
getuige
Vier uur per week krijg ik steun van een freelancer die al m’n administratie op orde houdt. Ze heeft een creatief brein, een fijne humor, een levendige empathie en een grote liefde voor cijfers en orde. Wanneer er tijd over is, vraag ik haar om feedback te geven op inhoudelijke zaken: “Kijk je hier eens naar en vertel je wat er in je opkomt?” Elke keer voel ik me extra geruggensteund door haar. Na vier jaar intens samenwerken heb ik de indruk dat ze mij en mijn bedrijf het beste kent – na mezelf. Haar continue aanwezigheid zorgt ervoor dat ik een getuige heb van hoe ik deze reis beleef. Alsof ik een dagboek heb dat terugpraat én nog eens taken overneemt die ik zelf helemaal niet graag doe. Wat een cadeau eigenlijk?!
relationeel
Relationeel ondernemerschap, dat is het onderwerp dat ik op dit moment nader onderzoek. Het gaat om uitwisselen en gelijkwaardigheid, om meer zijn voor elkaar dan ‘klant’ en ‘leverancier’, om de lange termijn en inzicht in elkaars waarden en doelstellingen. Dit gedachtegoed geeft woorden aan waar ik al lang mee bezig ben. And I love it!
macht
In één van de onderzoeksrapporten die ik las voor m’n veldonderzoek naar de kracht van generositeit botste ik nog eens op een aanname waar ik het niet mee eens ben. Wanneer dat gebeurt, overkomt me iets dat op boosheid, verongelijktheid lijkt. Op een vreemde manier doet me dat deugd. Het geeft het onderzoek iets dat op een punch, een klap, lijkt.
Het ging hierover: “Wie geld te besteden heeft, heeft de macht. Wanneer iemand geld in jouw project investeert, krijgt die ergens ook macht over.”
Waarom nemen wij die overtuiging aan? Waarom knikken wij wanneer iemand zo’n uitspraak doet? Het is toch maar omdat de meerderheid van de mensen dan gevoelsmatig knikt, dat we collectief naar die overtuiging gaan leven en ze doén kloppen. Maar is ze in de werkelijkheid ook waar?! Je kan toch evengoed gewoon “nee” antwoorden op die vraag? Je hoeft mensen die investeren helemaal geen macht te geven. Steward Ownership bevestigt alvast het tegendeel: macht en geld hoeft niet gekoppeld te zitten, zelfs niet in de basis van je bedrijfsstructuur. Lees met een nieuwsgierig hart wat m’n kameraad Peter Depauw daar allemaal over te vertellen heeft.
bezwangerd
De kerk raakt laagje per laagje gevuld met m’n stemgeluid. Het komt makkelijk voor dat ik een half uur lang hetzelfde lied zing. Nu draaide ik na elke beurt een kwartslag. Ik varieerde qua hoogte, diepte, volume, projectie naar binnen of buiten toe. En dan raakt die kerk zwanger van mijn gezang. Bezwangerd. En alles wat ze baart is stilte.
zingen
Om de zoveel tijd vraag ik aan Mariëtte of ik nog eens in de kerk mag gaan zingen. Op een doordeweekse ochtend vul ik dan de hele ruimte met mijn stem. Het eerste half uur vliegt voorbij. Het volgende duurt eeuwig omdat ik dan schromelijk zit te wachten tot ze terugkomt. Niet omdat ik wil dat het stopt. Wel omdat ik nog steeds een allergrootste voorkeur heb om te zingen wanneer niemand me hoort.
"Ik zie het als mijn taak om rechtvaardigheid door te geven, om te vechten en om de mensen te helpen die ogenschijnlijk zijn ondergesneeuwd in de maatschappij waarin ze geen mogelijkheid denken te hebben om zich uit te spreken en gehoord te worden."
[De wet van Motley (Kimberley Motley) 250]
Laat je eens horen
antwoordapparaat
Echt! Dat bestaat dus… een persoonlijk antwoordapparaat!
Heb je een vraag of een wens? Zing je graag een lied voor me? Heb je een tip voor mijn onderzoek naar generositeit en verbondenheid? Moedig je me graag aan? Ik ontdek graag wat jou bezighoudt. Laat van je horen!
training: Enabling Singing Villages
Vier dagen mocht ik samenwerken met Guillermo Rozenthuler en 15 andere liefhebbers van improvisatie en samenzang. Mijn verwondering over Guillermo’s talent om zo’n training te geven is enorm. Hoe bekwaam kan je zijn? Vier hele dagen tapte hij uit het kraantje van zijn expertise en keer op keer zette hij die nieuwe thema’s en inzichten om in demonstraties waarin de hele groep betrokken was. Mentaal was dit een beproeving voor ieders capaciteit om geconcentreerd, wakker en alert te blijven. De verwondering en de lichamelijke zindering die door het zingen opgeroepen werden, zorgden ervoor dat ik het relatief goed kon volhouden. Wellicht vat ik de komende maanden pas welke veranderingen er in gang gezet werden of werden versterkt. Enkele wetenswaardigheden:
- Internationaal gezelschap doet mij keer op keer zoveel deugd. Die andere gevoeligheden en
- Ik zing echt heel-heel graag. Heel graag.
- Mijn aanwezigheid in totale overgave bleef uit. Improviseren blijkt toch een indrukwekkende gebeurtenis in mijn systeem, waardoor ik nooit echt helemaal voluit durfde te zingen. Dat is prima.
- Ik heb hier nieuwe vrienden gemaakt, en kennissen tot gewortelde compagnons laten groeien.
- Migraine is als een kapblok: “Leg u maar alvast neer. Ik kom straks met het bijl. Verweer is niet nodig.”
- Tranen over wangen voelen warm aan. Blijf daar eens bij met je volle aandacht. Ik vond dat heel interessant.
- Voluit bezig zijn met mijn métier, vier volle dagen lang… wat een cadeau aan mezelf?!
- Met deze inzichten in improvisatie en circle singing ontwikkel ik een bouwsteen die ik nodig zal hebben om communities te laten zingen waarvan ik de gangbare taal niet spreek. Daar word ik diep gelukkig van.
- Ik ga een Engelstalig e-book laten maken van Singfluencers.
- Tijdens een circle singing-avond konden ook mensen van buitenaf komen meezingen. Overgave merkte ik op bij mezelf. Zélf voluit samen zingen, zonder te analyseren hoe alles werd opgebouwd. Gewoon zingend voelen en je verbonden weten… wonderschoon.
ei/ij
Korte en lange ei/ij
Ik blijf dat moeilijk vinden.
last
Soms hebben we gewoon last van hoe de ander zijn leed draagt. En soms hebben we gewoon last van het effect dat de ander zijn gedragingen op ons heeft. Dat wil niet zeggen dat er ook iets moet veranderen.
gestopt
Ik ben gestopt met met de omschrijvingen van mijn lichaamssensaties te conformeren aan de begripskaders van mijn behandelaars. Soms is pijn gewoon ‘roestig’ – of de neuroloog daar nu iets mee kan of niet. En het misselijke gevoel dat ik nu ervaar is ‘krassend’ en ‘invasief’.
Worsteling van de week
In een voice-bericht vertelt Leni, een Oostenrijkse Singfluencer, hoe ze zichzelf tegenkomt wanneer er op haar evenementen maar ‘weinig’ mensen komen opdagen terwijl andere zanginitiatieven intussen honderden deelnemers tellen. Zij doet dit werk al zo lang en ze wíl niet eens honderden deelnemers, maar toch steekt het dat het bij anderen die na haar begonnen, zo vlot lijkt te gaan. “Hoe ga jij daarmee om, Annelore?”
Ik ken die gevoelens ook en heb ze leren zien als een uitnodiging om nog eens stil te staan. Het ongemak toont zich in een golf van jaloezie of wantrouwen. In het (Engelstalige) filmpje vertel ik je in vijf stappen hoe ik daar probeer mee om te gaan:
1. Glimlach – je bent niet alleen.
2. Pauseer – grijp de uitnodiging om opnieuw af te stemmen.
3. Verscherp je focus.
4. Vraag hulp.
5. Pivoteer via de feedback.
credibiliteit
De grootste winst in credibiliteit voor Allez, Chantez! zit hem erin om te blijven voortbestaan en wel op zo’n manier dat inclusiviteit steeds meer en meer en meer de norm wordt. Daarvoor mag het project bekendstaan. Daarvoor mag het project gelauwerd worden. Daar wil ik mijn stinkende best voor blijven doen.
Limburg
Allez, Chantez! heeft nog geen vaste locatie in Limburg. Dat vind ik eigenlijk superjammer. Net zoals in Antwerpen of Brussel. Het lijkt dat als je zelf niet van die regio bent, je daar heel moeilijk voet aan de grond krijgt.
top of mind
Bij welke programmatoren en organisatoren wil ik top of mind zijn? En hoe kan ik dat worden, op zo’n manier dat ik er zelf plezier in beleef terwijl ik dat doel probeer te bereiken?
verhalen
Wij vertellen onszelf allemaal verhalen om het leven wat betekenis en vorm te geven. Allemaal doen we dat – zo zie ik het toch. Maar stel nu dat je die verhalende gedachten en dromen kon beluisteren… Het moet toch echt GONZEN van de intriges in de universele ether?! En wat een gewauwel, zo allemaal door elkaar.
diversiteit
Tijdens een korte opleiding van Claire Van Trimpont van Het Connectief kwam ik aanraking met haar ‘diversiteitsrad’. Een cirkel is in allemaal partjes verdeeld, met een dikke horizontale streep in het midden. In elk partje staat een identiteitskenmerk. De bovenste items zijn de normen waarop de meeste van de processen in onze samenleving werden vormgegeven.
Enkele lessen die hieruit met ons team trokken:
– Als Allez, Chantez! het meest inclusieve zangproject wil worden, dan hebben we ons de vraag te stellen hoe we de mensen in de onderste helft kunnen bevragen over waarom ze nog niet komen meezingen met ons.
– Tot dusver bereiken we veel mensen met kenmerken uit de onderste items, maar we twijfelen of deze ook in de vaste kern van onze achterban aanwezig zijn. Voor elk item kunnen we wel minstens één getuigenis van een zanger vertellen, dus we staan zeker niet nérgens.
– Als je echt wil weten hoe de mensen die je al bereikt zich op zo’n rad positioneren, dan moet je een heel jaar lang vragen of alle deelnemers hun kenmerken aanduiden. Tegelijk moet je vooraf al beloven dat je met de uitkomst van het onderzoek iets gaat doen.
pioniers
Ik ben op zoek naar vijf à tien nieuwsgierige pioniers die geloven dat samenzang een samenleving warmer maakt en die vertrouwen hebben in mijn strategie om zoveel mogelijk mensen samen te laten zingen. Bij die mensen zoek ik steun. Bij hen wil ik relationeel fondsenwerven.
We bouwen binnen deze muzikale missie samen iets op dat op wederzijdse afhankelijkheid lijkt: enkel met elkaar maken we meer impact. Hun geld en netwerk blazen wind in de zeilen waardoor we binnen de kunsten en maatschappelijke ontwikkeling toonaangevend pionierswerk kunnen blijven doen. Hun middelen zorgen ervoor dat mijn talent, visie, expertise en daadkracht ondersteund worden door professionals die dezelfde visie delen en die de talenten hebben die ik zelf niet of minder heb.
Ik kijk ernaar uit om hen rond te leiden in de cockpit van m’n onderneming. Ik kijk uit naar hun vragen. Ik kijk uit naar de onafhankelijkheid die we daarna samen kunnen ervaren, los van overheden of grote sponsors. Er is werk aan de winkel. Er is maatschappelijk weefsel te hechten. Let’s go!
controle
Ik begrijp dat er controlemechanismen nodig zijn om verzekeringsuitgaven en ziekte-uitkeringen te reguleren. Maar zou het onze samenleving niet sterker maken als die mechanismen vertrouwen in de hand werken in plaats van angst en haast?
second opinion
Ik ging in gesprek met een andere neuroloog en had twee vragen voor haar:
– “Klopt het narratief dat ik over de evolutie van mijn pijnverhaal heb gevormd?”
– “Wat zou er volgens jou kunnen gebeuren wanneer ik harder ga werken dan de huisdokter me voorschrijft?”
Met twee praktische tips, een ballon vol opluchting en een zweem van dankbaarheid voor mezelf en de dokter wandelde ik een klein uur later naar buiten.
Huiswaarts overviel me een ongefilterde “Oh, fuck off!!” Ik ben dit circus zo beu!! An sich kan ik heel goed leven met deze aandoening. Ik heb vooral last van het feit dat ik voltijds ‘zou moeten’ werken of dat ik aanspraak ‘zou moeten’ kunnen maken op een uitkering omdat het me niet voltijds lukt. Laat me toch gewoon rustig verder helen?! Mijn werk levert genoeg goeds op aan de samenleving. Mijn impact is groot genoeg. En des te minder druk er op de ketel zit, des te meer kan ik opdagen. Ik heb meer werk met de ruimte openhouden waarin ik kan genezen dan met de ziekte zelf. Goed… dan zie ik wat het volgende is dat ik kan aanpakken.
wachtzaal
In de wachtzaal wacht je zacht en indirect licht en wat literatuur over hoe je migraine aan anderen kan uitleggen. Een boodschap boven de waterfontein maakt je nieuwsgierig: “Neem gerust een glaasje water.” En dan glijdt je blik over een boodschap op de kast erboven: “Heb je een ice pack nodig? In deze kast vind je er in de diepvries. Pak maar!” Dat kán dus! Je kan echt thuiskomen bij een dokter.
afwijzing
De hoeveelheid afwijzing waarmee je te maken krijgt als artiest is immens. (Volgens mijn man is dat vergelijkbaar met lesgeven.) Het is een kunst om die niet persoonlijk te nemen, net als het succes dat je te beurt valt. Of mensen nu blijven praten tijdens een optreden of ze zingen mega-uitbundig mee: in se gaat dat niet over jou. Dat geldt net zo met de erkenning vanuit de sector, of een oordeel van een commissie over een ondersteuningsaanvraag.
Vlieg met me mee
nieuwsbrief
Ben jij ook benieuwd naar de kracht van generositeit? Je kan mijn onderzoek volgen via een reeks nieuwsbrieven. Leer samen met mij hoe we meer vrijgevigheid in de wereld kunnen brengen en wat de kracht van elkaar helpen precies betekent. Elke twee maanden mag je een nieuwe nieuwsbrief in je digitale postbus verwachten.
"Verbinding is alleen mogelijk als je ook het bijzondere, het unieke, het andersoortige [...] ziet van datgene waarmee je je verbindt. Dat leidt tot een interessante paradox: verbinding krijg je alleen als je erkent dat niet alles verbonden kan worden."
[Solidariteit – een kleine filosofie (René ten Bos) 54]
"The compulsion to make art can be the medicine for, not just the symptom of, pain - and this can be a powerful motivator in the life of a young artist, especially one who feels blocked by fear or pain."
[Survival notes – Life lessons from contemporary artists (Lydia R. Figes) 70]
"Is it possible to invent verbs? I want to tell you one: I sky you, so my wings extend enormously to love you without measure."
[Frida Kahlo – Love letters (Suzanne Barbezat) 154]
