scheepsjournaal Fred – Explore the bright side

Ahoi, iedereen die van onderweg-zijn houdt en die benieuwd is naar wereldvrede. Ik ben op ontdekkingsreis vertrokken. Hier lees je mijn scheepsjournaal ‘Fred’. In het Noors betekent fred vrede. Ik ben dus onderweg naar Fred. Vanaf nu mag je me Freddie noemen.

Je leest hier een omgekeerd relaas van mijn reis: het bovenste item is het laatste.

kunstenaarsbeurs

Tijdens het schrijven aan m’n aanvraag voor een kunstenaarsbeurs groeide het besef: “Ik ga tot iets komen waar ik tevreden mee kan zijn.” Dat an sich is al een fijne gewaarwording. En of ze dan gehonoreerd wordt door de jury of niet, het denkwerk is ook al waardevol. Het strategisch werk dat je hier op afroep doet, daar wordt elke onderneming beter van.

Doe het zelf brieven schrijven

Spreek iemand aan die je nauwelijks kent maar waar je nieuwsgierig naar bent. Vraag of hij een tijdlang brieven met jou wil schrijven.
Spreek af of jullie het over een bepaald thema willen hebben. Bijvoorbeeld: bij mij cirkelen we vaak terug naar het thema ‘generositeit’.
Spreek af na hoeveel brieven jullie eerlijk evalueren of jullie de conversatie verder zetten. Bijvoorbeeld: na tien brieven heen en weer.
Spreek af hoeveel tijd je neemt om een antwoord te formuleren. Bijvoorbeeld: maximaal drie weken.

Je zal zien: het leven wordt mooier.

willen

Een verlangen maskeert een afkeer van iets. Dat las ik in één van de conversaties met brievenschrijvers binnen mijn onderzoek naar generositeit. Zo zou het verlangen naar genezen dan bijvoorbeeld de angst dat je altijd pijn blijft hebben, proberen te verdoezelen. ………… Ik zag mezelf stil worden en na een tijdje merkte ik op dat ik zat te staren. Dat is nog eens een cadeau, dat inzicht!

tijdelijk

“Uiteraard zijn zulke uitkeringen tijdelijk, net als de terugbetaling die je krijgt van je medicatie,” zei de controlearts met een vanzelfsprekendheid om U tegen te zeggen. “Maar waarom is dat zo?” hoorde ik mezelf vragen. Jammer dat ik dat niet luidop deed.

Er zijn toch mensen die nooit voltijds kunnen werken – om heel veel redenen kan dat toch? En dan blijven wij die mensen toch ondersteunen zodat zij volwaardig kunnen deelnemen aan de samenleving? Nee? Echt niet? Ik dacht toch van wel.

Die boodschappen over tijdelijke ondersteuning… is dat bangmakerij? Of gewoon een griezelige wereld?

spannend

“Ik vind het spannend om hier te zijn en merk dat mijn hart luid in m’n borstkas bonkt. Je zou me kunnen helpen door jezelf voor te stellen en uit te leggen waar dit gesprek voor dient.” Zo hielp ik mezelf vandaag bij de controlearts. De man ging gretig op mijn uitnodiging in en zin per zin voelde ik mijn hart weer wat beter op zijn plaats zakken.

ontwapenen

Elke dag ontwapenen. Dat wil ik in beeld en onder woorden brengen. Elke dag ontwapenen. Daar gaat het om. Elke dag dat.

Overweeg een maandelijkse donatie en zorg voor meer leefbaarheid en onafhankelijkheid:

2 euro per maand
5 euro per maand
7 euro per maand
10 euro per maand
25 euro per maand

Of doe een spontane eenmalige bijdrage.

Steun mijn onderzoek elke euro telt

In elk concept dat ik in de wereld zet, weerklinkt een kritiek op hedendaagse dominante boodschappen: “het draait om mij”, “wij versus zij” en “voor wat hoort wat”. Mijn projecten laten duizenden mensen aan den lijve ondervinden dat het anders kan. Elk project brengt dan ook de verbindende kracht van samen zingen en generositeit in de praktijk. Sinds 2015 is dit mijn voltijdse bezigheid en bijdrage aan de wereld.

Ik acht onafhankelijkheid onontbeerlijk voor mijn artistiek onderzoek. De exacte waarde van dat onderzoek valt niet te bepalen. Vaak vergeten we dat dit normaal is. Niet enkel wat rendabel is of op een telraam past, is waardevol voor onze maatschappij.

Als jij op één of andere manier iets aan mijn werk hebt, vraag ik je te overwegen om wat leefbaarheid toe te voegen met een eenmalig of loyale bijdrage. Jouw steun maakt op vele vlakken het verschil.

Mijn dankbaarheid is eindeloos.

ONE VOICE Gent - de aftermovie is er!

Engel van Scherper maakte een prachtige aftermovie van ONE VOICE, het evenement waar we met 900 stemmen voor eenheid en verbondenheid zongen. Alle informatie over het evenement zelf vind je op de website van Allez, Chantez!

vertrouwen

Vertrouwen heb ik lang gezien als een voorwaarde om hulp te kunnen vragen aan iemand. Kan ik ook hulp vragen aan personen die ik niet vertrouw, en aan instanties waarvan ik de gehanteerde processen niet vertrouw?

toestemming

Ik mag ongemakkelijke en niet-helpende situaties in de hand werken. Ik vind het belangrijker om een ervaring op te doen waarin ik mezelf herken dan één waarin ik gelijk krijg.

controlearts

Een controlearts is toch ook een arts? Die heeft toch ook een eed afgelegd waarmee hij aangeeft dat hij mensen wil helpen? Zou ik de komende controlearts dan het volgende mogen vragen: “Kunt u me helpen om uw oordeel op een neutrale (niet-emotioneel-beladen) manier te interpreteren? Kunt u me vertellen hoe uw inschatting van mijn situatie ertoe leidt dat ik al dan niet een ziekte-uitkering of gewaarborgd inkomen blijf behouden? Kunt u me inzicht geven in welke schalen en modellen u daarvoor gebruikt?

En eventueel – voor mocht u zelf ook iets willen leren en beluisteren – kunnen we het dan daarna – buiten uw kabinet, van mens tot mens – hebben over hoe u hier als mens mee omgaat?

“Verbinding krijg je alleen als je erkent dat niet alles verbonden kan worden. [...] Totale versmelting en verbinding gaat niet, en precies de erkenning daarvan wordt de mogelijkheidsvoorwaarde voor solidariteit. [...] Solidariteit is daarom ook altijd in bepaalde opzichten een ontmoeting met teleurstelling, an appointment with disappointment, een gebeurtenis die altijd uitloopt op de rotvraag of dit nu echt alles was. ”

[Solidariteit, een kleine filosofie – René ten Bos, 55]

twijfel

Zou het kunnen dat wij ons soms collectief dingen laten wijsmaken – generaties lang? Dat wij bij twijfel zo veel bewijslast voorhanden hebben om onszelf er alsnog bij neer te leggen? En dat we dat makkelijker vinden dan stuk voor stuk – als individu – in die twijfel te blijven staan? En dat wij daardoor onszelf als samenleving en ook de komende generaties eigenlijk in de steek laten?

aanname

Een vriendin van me liet zich ontvallen: “Er is natuurlijk het feit dat we geld moeten verdienen.”

In onze cultuur nemen wij collectief aan dat dat zo is. Dát is waar. Maar waar de uitspraak voor staat, is een aanname.

En waar die uitspraak voor staat, daar hebben we allemaal last van. Iedereen haalt zich problemen op de hals omwille van die aanname. De aanname kadert ons samen-leven.

Zelf heb ik last van die aanname…
– wanneer er gedreigd wordt om mijn ziekte-uitkering of gewaarborgd inkomen te verminderen of schrappen,
– wanneer pioniersprojecten als Allez, Chantez! niet louter over andere waarden dan rendabiliteit mogen gaan om credibel te kunnen zijn,
– wanneer ik mijn lichaam niet echt de rust durf te geven die het nodig lijkt te hebben,
– wanneer ik zie hoeveel mensen rond me op mentale uitputting afstevenen.

multimecenaat

Hoe zou een multi-mecenaat er uitzien? Hoe zou dat voelen? Wat heeft mijn organisatie nodig om dit te organiseren en accommoderen? Wat als er heel veel mensen samen een grote som geld willen geven om dit werk te laten voortbestaan?

onbekend

Lang heb ik gedacht dat ik major donors of mecenassen voor Allez, Chantez! altijd moest kénnen. Het mochten er maar een vijftal zijn, want ik moest een relatie met hen kunnen opbouwen. Nu besef ik dat ik mezelf en m’n project daar enorm mee beperk. Wat als mensen gewoon willen géven en dat het er veel meer dan vijf zijn? Wat als mensen gewoon willen géven en zich niet willen laten kennen?

scenario's

Soms moet ik grinniken over de vanzelfsprekendheid waarmee ik totaal onvoorspelbare en niet-vanzelfsprekende scenario’s kan verwelkomen en omarmen als de meest logische.

leven

Op dagen waarop ik mij geen zorgen maak over inkomsten, maakt het me eigenlijk totaal niet uit hoeveel energie en aandacht ik moet besteden aan (de vooruitgang van) mijn gezondheid. Ik beleef een heel fijn leven, zelfs met dagelijkse pijn.

jawel

Ik zou graag met mensen afspreken dat ze niet meer tegen me zeggen: “Maar dat kan nu toch niet langer zo?!”

Deze repliek krijg ik geregeld te horen wanneer het gaat over hoeveel vermoeidheid en pijn er in mijn leven aanwezig is in mijn leven. Of over hoe moeilijk het is om een rendabel verdienmodel te creëren rond een pionierproject als Allez, Chantez!

Het kan wél langer zo. Dat doet het al jaren. Dat doet het werkelijk al jaren.

'mot'

Na het optreden van ONE VOICE viel mijn auto stil op de autostrade. Een rit van Gent tot Lubbeek duurde 5 uur in plaats van een dik uur. De dag daarna vond ik een brief van mijn verzekeraar in de brievenbus met de boodschap dat mijn gewaarborgd inkomen niet meer zo gewaarborgd blijkt. In mijn mailbox nodigde de mutualiteit om samen te bekijken hoe ze me naar “meer werk” kunnen toeleiden.

Wanneer iemand me vroeg: “En, hoe was het op ONE VOICE?” kon ik alleen maar antwoorden: “Alles tegelijk, in alle richtingen.” Ik zag al die verschillende lijnen wel, maar kreeg er gewoon woorden op geplakt. We zijn nu een week later en ik ben eerlijk gezegd nog altijd niet boven water. “Ik heb mot gehad,” hoorde ik mezelf denken. ‘Mot’… een heerlijk Kempisch woord voor slaag of klappen. Ik kan precies alleen maar voélen, zonder woorden.

Versta me niet verkeerd: ik ben boven water. Ik adem en ik ben zelfs blij – of toch iets dat daar op lijkt.

Vlieg met me mee 💢 nieuwsbrief

Ben jij ook benieuwd naar de kracht van generositeit? Je kan mijn onderzoek volgen via een reeks van nieuwsbrieven. Leer samen met mij hoe we meer vrijgevigheid in de wereld kunnen brengen en wat de kracht van elkaar helpen precies betekent.

brieven

Mijn verzekeraar geeft in een droog briefbericht aan dat hun adviserend geneesheer het oneens is met het percentage werkonbekwaamheid dat ik dagelijks monitor, samen met mijn huisarts en de neuroloog waar ik al jaren bij in behandeling ben. Ik hoor daarbij gedachten als “ze geloven me niet” en “ze geloven de dokters die ik consulteer niet”. Het hilarische / wraakroepende / frustrerende [vul zelf aan] is dat de verzekeraar dit laat weten zonder dat ik kortgeleden een consultatie heb gehad bij hun controlearts.

In een andere brief die ik diezelfde dag ontving, lees ik hoe een vrouw die al enkele jaren palliatief verklaard werd, geniet van de briefwisseling die wij sinds enkele maanden voeren en hoe zij kiest voor radicaal liefhebben. Ze heeft het over een verslaving aan liefde en hoop. Ze omschrijft haar relaas in zorgvuldig gekozen woorden en geeft me inzicht in hoe de trein van haar sterven intussen al jarenlang wordt afgekondigd op het perron terwijl die intussen nog altijd niet vertrokken is… en zo worden de armen moe van zij die haar willen uitzwaaien en raakt zij verstrikt in een knoop van levensdrang en de vermoeidheid van ziek blijven.

Nooit ben ik alleen. Zelfs als mijn leefwereld heel klein wordt en ik even van geen hout pijlen weet te maken. Er zitten heel-heel veel mensen in deze schuit.

zangsessie met 900 zangliefhebbers tijdens ONE VOICE Gent

Intussen is het drie dagen geleden sinds ONE VOICE plaatsvond in Gent. Gelukkig hebben wij een fantastische huisfotografe die met beelden kan overbrengen waar nu nog geen woorden voor zijn. Leve Els Van Bosbeke!

“Solidariteit verdampt op het moment dat je die probeert aan te pakken of te organiseren. 'Verdampen' is een goed woord: het is net alsof de instituten een wolk willen omkaderen, omlijnen of, misschien nog treffender, vastpakken - en zoiets kan niet met wolken.”

[Solidariteit, een kleine filosofie – René ten Bos, 29]

weerbericht

En toen werd er onweer voorspeld en hagel en harde rukwinden en alles erop en eraan. Het plaatsvinden van ONE VOICE kwam onder druk te staan. Zou het zomaar kunnen dat iets waar je jaren aan werkt – waarvan maanden heel specifiek en toegewijd – gewoon niét zou plaatsvinden?

topdag

Soms hoor ik mezelf ’s avonds denken: “Wat een topdag!” Ik vind het echt héél bijzonder (en laat me dat onderstrepen) hoe mooi de dagen kunnen zijn terwijl er massa pijn en spanning aanwezig is in m’n lijf. De verwondering over die mogelijkheid blijft me bezighouden.

“In die kalmte [die kan volgen op een gevoel van angst] beginnen we te begrijpen dat vrede niet het tegenovergestelde is van strijd en ontbering. We begrijpen dat de aanwezigheid van licht niet betekent dat de duisternis ophoudt. Vrede schuilt niet in de afwezigheid van uitdagingen, maar in ons eigen vermogen om zonder oordeel, vooroordeel en verzet met ontberingen om te gaan. We ontdekken dat we de energie en het geloof hebben om onszelf en de wereld te genezen door deze beweging met een open hart te maken. (citaat uit Soul Food. Stories to Nourish the Spirit and the Heart' van Jack Kornfield en Christina Feldman)”

[Alles over liefde, Belle Hooks, 231]

slapen

Slapen is een vaardigheid. Het gaat erom je zenuwstelsel zo goed mogelijk te helpen reguleren. Dat leerde ik uit een kort slaaptraject dat ik vanuit de Waking Up-app volgde. Elke dag mediteer ik met die app. Mediteren is één van de grootste bouwstenen van mijn herstel. Dat slapen lukt me niet goed. Wat niet is, kan nog komen.

soundtrack

Wanneer ik aan mijn werk denk, hoor ik soms een specifiek liedje in mijn hoofd. Op de melodie ‘Deck the halls’ hoor ik dan: “Ik ben die vrouw die de wereld laat zingen – falalalalaaa fa la la laaaa…”

voorbeleven

De laatste avonden voor ONE VOICE plaatsvond in Gent maakten we thuis een vuurtje aan in de tuin. Ik bleef solo hangen tot het half tien gepasseerd was. Zo kon ik opmerken dat het in de tijdspanne van acht tot half tien van schemerlicht tot donker evolueert. Op dat moment kon ik al vermoeden dat het decor dat we voor ONE VOICE hadden gedroomd, berekend en besteld echt de moeite zou zijn. Mijn goesting werd daardoor alleen maar groter.

ijsschots

Het lijkt erop dat des te harder ik durf te ontspannen in deze pijnervaring, des te hoger de ijsschots die het probleem symboliseert, komt bovendrijven. Dat doet me denken aan die ijsberg die zich deze week omdraaide in Groenland. Als ik nu ook eens kon zien wat daar allemaal onderin leefde? Zou ik daarmee geholpen zijn?

verjaardag

Intussen ‘vier’ ik mijn vijfentwintig levensjaar met migraine. Een jubileum.

“Echt geven is door en door vreugdevol. We ervaren geluk wanneer we de intentie vormen om te geven, tijdens de feitelijke daad van het geven en bij de herinnering aan het feit dat we gegeven hebben. Vrijgevigheid is een feest. Wanneer we iemand iets geven, voelen we ons met die persoon verbonden en verdiept onze toewijding aan het pad naar vrede en bewustzijn zich.”

[Alles over liefde, Belle Hooks, 155 – motto van Sharon Salzberg bij hoofdstuk over wederkerigheid]

Spreek iets in antwoordapparaat

Echt! Dat bestaat dus… een persoonlijk antwoordapparaat!

Heb je een vraag of een wens? Zing je graag een lied voor me? Heb je een tip voor mijn onderzoek naar generositeit en verbondenheid? Moedig je me graag aan? Ik ontdek graag wat jou bezighoudt. Laat van je horen!

'saffranen'

‘Saffranen’ is waar ik me in elke interactie mee wil bezighouden. Het is een woord dat ik zelf heb uitgevonden en dat deze zelfgekozen betekenis heeft: in verbinding met de ander via de weerstand jezelf en de ander ontwapenen. Het is de voor mij de meest waardevolle houding.

Ik noem deze actieve houding ‘saffranen’ omdat ik in de saffraankrokus het bewijs zie dat je met één specifieke handeling die je telkens opnieuw opnieuw opnieuw herhaalt, immens veel impact kan maken. En die metafoor haal ik dan weer bij Rosemerry Wahtola Trommer. Toen ik haar gedicht ‘Think Small’ las, slaakte ik spontaan een kreet: “Ja! Het bestaat!” Als een dynamiek in de natuur bestaat, dan werkt hij. Sinds dat eureka-moment ben ik een pak rustiger. [In gedachten hoor ik nu mijn man grinniken.]

naast

Soms maak ik dingen mee waarin ik op het moment zelf zoveel overgave en plezier in ervaar dat ik achteraf de grootste moeite heb om alle rationaliseringen af te slaan – “Ja, maar dat moet ze toch eerst bewijzen hoor.” “Ja, maar je weet intussen toch dat de wereld zo niet in elkaar zit.” “Ja, maar laat haar toch maar de eerste stap zetten, hoor.” “Ja, maar dat esoterische kantje zegt toch dat deze boel niet te vertrouwen is?!”

Wanneer ik er in slaag om die zaken allemaal naast elkaar te laten bestaan en het plezier van de herinnering toch kan blijven oproepen, dan weet ik dat ik me op een goei wei bevind. (hoofdknik) “Ik ben hier graag,” hoor ik dan.

Nobelprijs

Ik stem zoveel mogelijk beslissingen af op de vraag: “Gaat dit me sneller bij die Nobelprijs voor de vrede brengen?” Serieus, zo zot ben ik. Ik ga er van uit dat ik hem nooit zal winnen. Maar ik ben wel ambitieus genoeg om een project te ambiëren die zo’n honorering waard is. En ik ben onnozel genoeg om dat luidop uit te spreken. En ik ben mens genoeg om er elke dag mijn stinkende best voor te doen.

echt

“Of wij eens konden afspreken?” vroeg die landgenote die al jarenlang in het buitenland woont en die smolt toen ze mijn website voor ogen kreeg. En zo gebeurde. En zo gingen we iets eten in Mechelen bij die heerlijke Berberse keuken aan de kerk en iets drinken in dat volkscafé op de hoek. En zo vroegen we de oren van elkaars hoofd. En zo geloofden we niet wat we hoorden en meemaakten. En zo vroegen we ons allebei honderd keer luidop af: “Nee, echt?!” En zo draaide ik me na de uitzwaai even om om af te toetsen of dit nu écht gebeurd was.

horror

Zelden word ik boos om wat ik met mijn lichaam meemaak. Wanneer het dan toch gebeurt, spring ik op die golf. Dan zet ik me af tegen de horror en vind aan de andere kant toch altijd weer iets dat op haalbaarheid lijkt. Het is zot dat die twee dingen naast elkaar kunnen bestaan. En heel eerlijk? Ik ga superblij zijn wanneer ik dit ooit niet meer moet meemaken.

Sportpaleis

Ik tegen mezelf: “Weet ge nog, Lootje, toen ge die droom uitsprak van ’t Sportpaleis?* Wel, het verschil is dat je het Sportpaleis zelf hebt gebouwd.”

* In 2022 zei ik hardop tegen de achterban van Allez, Chantez! dat ik graag eens Allez, Chantez! in het Sportpaleis wilde doen. Het resultaat van die biecht+oproep was dat ik drie Night of the Proms-avonden mocht opvrolijken met samenzang.

straalangst

Ik vind het best grappig dat wanneer ik mij kwetsbaar en zichtbaar voel, mijn strategie is om precies dát neer te pennen en die boodschap te delen met de wereld. Straalangst on display.

En toch werkt het voor mij.

opdagen

Nog vier keer slapen en ONE VOICE gaat in première: een mega-zangmanifestatie met 5.000 zangers op het Sint-Pietersplein in Gent. Ik merk veel ongemak omdat we hier een grote investering maken in mensen en middelen en door de verwachting uit te spreken dat we het echt groots willen aanpakken. Wanneer ik mezelf in die ongerustheid verlies, kom ik uit bij de vrees dat ik zelf niet zal kunnen opdagen. Wat als mijn lichaam het laat afweten? Wat als alles en iedereen er is, behalve ik?

Ik schrijf dit met een hele brede glimlach op mijn gezicht. Dit is living life on the edge. Dit is nieuw. Dit is leunen in de richting van waar ik wil zijn. En dit komt sowieso goed. Aja, iedereen helpt.

bandleider

Tijdens de repetitie van ONE VOICE merkte ik op dat ik heel comfortabel ben als bandleider. In mijn twintigerjaren zong ik bij een cover- en funkband en was ik daar helemaal niet klaar voor. Nu hoorde ik mezelf na elk lied vragen: “Voor mij is het goed. Is iedereen hier comfortabel mee? …… Dan kunnen we voort.”

Comfort ervaren, dat is wat ik blijkbaar aftoets bij de groepsleden. Het gaat dan over comfort in het ongewisse. Ik sta erop dat we bij Allez, Chantez! vooral niet te veel afspraken maken. Live is live. We musiceren samen met honderden (of in dit geval duizenden) mensen. Een repetitie vooraf is uitzonderlijk. Het moet op het podium gebeuren. Ik heb zelfs graag dat het wiebelt.

repetitie

Alles smolt.

Volgende week kom ik nu ongeveer boven water na een zangsessie met enkele duizenden mensen op het Sint-Pietersplein in Gent. Twee jaar geleden droomde ik op papier van wat ik mijn artiestenhart gun:

groots in openlucht,
duizenden mensen die als megafoon hun eigen netwerk overtuigen om te komen meedoen,
én ons artistiek opzet uitbreiden met een saxofoon.

“Als ik er niet voor gevraagd word om zulke dingen te doen, dan realiseer ik het zelf,” dacht ik. Ik zocht middelen en mensen en zoals het er nu naar uitziet gebeurt het volgende week écht.

Gisteren repeteerden we met piano, zang en sax in het Gentse conservatorium. Zodra die eerste sax-klanken klonken, gebeurde er iets: alles smolt. Alsof alle laagjes van de lasagne zorgvuldig waren opgebouwd en gestapeld… en nu was het daar! Mijn hart spróng niet, het zakte.

Zo voelt het om gedragen te worden.

“We willen de volgende werkdefinitie van solidariteit voorstellen: de waarden en opvattingen die ten grondslag liggen aan de bijdragen van mensen aan het welzijn van een individuele ander of aan dat van een groep, de feitelijke gedragingen die voortvloeien uit die waarden en opvattingen, en de (in)formele regelingen waartoe die gedragingen kunnen leiden.”

[Het cement van de samenleving, Komter & Burgers & Engbersen, 11]

beter

Het valt me op dat wanneer ik echt eerlijk ben, negen op de tien keer mensen dat echt appreciëren en de situatie in één keer tien keer beter wordt omdat de ander zich dan ook zichtbaar durft te maken en je met veel meer informatie aan de slag kan. Dat is een lange zin – negenveertig woorden.

Vlieg met me mee 💢 nieuwsbrief

rechtop

Van een ander die zich zo voelde als ik nu, zou ik nooit verwachten dat die opdaagt, uren klopt en taken afwerkt. Het fysieke plaatje is an sich al griezelig. Dat een mens zelfs al maar rechtop kan zitten in zulke malaise is bewonderenswaardig.

teleurstelling

Na twee weken vakantie voelde ik iets dat op teleurstelling leek: “Ik kan nog niet eens een béétje werken.” Zo keurde ik mijn lichaam af en kregen twijfel en angst vrij spel: “Gaat het dan echt nooit gewoon goéd gaan?”

Soms bespeur ik goesting om het op te geven. Maar hoe doe je dat? Hoe stop je ermee om je best te doen? Hoe kieper je je dromen en capaciteiten in de vuilnisbak?

eerlijker

Als ik elke keer net iets eerlijker opdaag bij de mensen waar ik niet vanzelf mee connecteer of blijf verbinden, wat zou er dan gebeuren? Ooit leerde ik van Michael Bungay Stanier hoe waardevol het is om altijd net iets nieuwsgieriger te blijven in een conversatie. Het is de ultieme manier om je adviesmonster de baas te blijven en geen ongevraagde raad te geven aan mensen die hun verhaal doen. Sinds ik zijn boek gelezen ‘The Coaching Habit’ heb, probeer ik die nieuwsgierige houding altijd net iets langer aan te houden. Zou ik zo’n net-iets-eerlijker-twist kunnen geven aan conversaties waarbij ik moeite heb om in verbinding te blijven? Hoe zou dat eraan toegaan? En wat zou de uitkomst zijn?

Benjamin Verdonck

Kent iemand Benjamin Verdonck? Zou dat een fijn mens zijn? En zou hij eens koffie met mij willen gaan drinken? Of thee? Of cola? – en een vraag aan mezelf: Neem je binnenkort eens de tijd om hier naar te kijken?

lat

Laatst schreef ik aan mezelf toen over m’n boek over generositeit lag na te denken: “Leg de lat hoog, Lootje. Schrijf dat boek waarin je tegen het prediken aanschurkt. Maak het punt dat jij wil maken überduidelijk. Ga ergens voor staan. Stoot de mensen af die toch niet meewillen. Durf mensen aanspreken op hun persoonlijke invloed, ook in een professionele context en ook als ze geen leidinggevende zijn.”

Ik merk dat ik dat spannend vind en dat ik me hiervoor moet opladen. Comfortabeler is het om een manieren-boek te schrijven: hoe kan je xxx? Maar liever nog graaf ik wat dieper dit keer en stuur ik de lezer aan om dat zelf ook te doen. En jongens, wat kijk ik er naar uit om dat boek in mijn handen te hebben!!

noot

Noot aan mezelf: schrijf dat boek waarin je de liefdesethiek van Belle Hooks predikt en hamer op ‘saffranen’ (van mens tot mens, ook wanneer het over de doelen van je organisatie gaat).”

“Berry moedigt ons [in Another Turn of the Crank] aan om te leren van volken die in gemeenschappen leven met een liefdevolle geest en gemeenschapszin? Ook eelt hij enkele waarden die burgers uit zulke gemeenschappen hebben: ‘Het zijn mensen die een genereuze en hulpvaardige kijk op zelfbehoud hebben en houden; ze denken niet dat ze kunnen overleven en excelleren door de wetten van een competitieve maatschappij te volgen; ze geloven niet dat ze kunnen slagen door al het andere te verslaan, te vernietigen, te verkopen of op te gebruiken. […].’”

[Alles over liefde, Belle Hooks, 114]

onderdeel

Door gesprekken met andere Singfluencers en een ruime blik op de samenzangwereld pik ik signalen op van de invloed die mijn acties hebben gehad. Toch twijfel ik er niet aan dat de connectie zo rechtstreeks is. Er is iets groters aan de hand. Mijn werk is onderdeel van een hele serie trends. Dat mensen meer en losser en inclusiever zijn gaan samen zingen, is een ontwikkeling die sowieso zou hebben plaatsgevonden. De wereld vertelt ons dat we dat moeten doen, niet Annelore Camps of Allez, Chantez! [naar een interview met Yotam Ottolenghi in Flow (editie onbekend)]

hitte

Bij hitte raakt mijn lijf totaal uit balans. Het gevolg daarvan is dagelijkse ‘invaliderende’ hoofdpijn die cash te betalen is bij elke grotere inspanning die ik doe. Lees: een ritje naar de winkel in een warme auto, of de hond uitlaten of de brievenbus leegmaken op de warmste uren van de dag. De wereld wordt klein op zo’n dagen.