scheepsjournaal Fred – Pagina 3 – Explore the bright side

Ahoi, iedereen die van onderweg-zijn houdt en die benieuwd is naar wereldvrede. Ik ben op ontdekkingsreis vertrokken. Hier lees je mijn scheepsjournaal ‘Fred’. In het Noors betekent fred vrede. Ik ben dus onderweg naar Fred. Vanaf nu mag je me Freddie noemen.

Je leest hier een omgekeerd relaas van mijn reis: het bovenste item is het laatste.

Vlieg met me mee 💢 nieuwsbrief

Ben jij ook benieuwd naar de kracht van generositeit? Je kan mijn onderzoek volgen via een reeks van nieuwsbrieven. Leer samen met mij hoe we meer vrijgevigheid in de wereld kunnen brengen en wat de kracht van elkaar helpen precies betekent.

relatie-opbouw

Elk jaar nodigen mijn man en ik schoon volk uit voor een inspiratieweek. Dan nodigen we allebei mensen uit die we al kennen en willen kennen; mensen met achtergronden in cultuur, filosofie, actievoeren, ondernemen en onderwijs.

Een reactie op de uitnodiging van onze THUS-inspiratieweek: “Wat een mooie en spannende uitnodiging. Dit had ik graag willen proberen, maar… we gaan dat weekend naar de Ardennen met het gezin. En in de werkdagen ervoor geraak ik niet weg. Ik vrees dus dat het niet lukt dit jaar, ondanks mijn gepuzzel om te schuiven met mijn agenda. Misschien krijg ik nog een kans, een volgend jaar… ik wens je veel succes, plezier, inspiratie en verbondenheid en als hoofdprijs wat nieuwe inzichten hier en daar.”

Ik besef dat de uitnodiging an sich ook al waardevol is. En dat ik kan kiezen of ik de afwijzing als een persoonlijk falen erken. Net zo is de aansluiting geen persoonlijke overwinning.

Een positieve reactie: “Wat een leuke uitnodiging! We komen graag, mijn collega en ik. Leuk plan van jullie, Groet!“

moe

Ik ben moe. Heel mijn lijf is moe. Uitgeblust. Het mooie is dat ik me er geen zorgen over maak. Ik ben eenvoudigweg moe. Ik vat het op als een normale reactie: jarenlang duwde ik een steen omhoog. Die steen is sinds enkele maanden drastisch in gewicht afgenomen. Dan is het haast logisch dat je achterblijft met vermoeidheid, zelfs leegte. Dat is normaal. Mooi is dat. Misschien is dat van voorbijgaande aarde. Misschien.

hulp weigeren

Hulp weigeren kan in verschillende richtingen voorkomen. Ik kan de hulp die me aangeboden wordt weigeren en ik kan weigeren om hulp aan te bieden.

"Imagination is an act of relating with the future. The interactive art which has emerged since the 1990s recognizes that this requires more than just imagination, it requires experimentation, in which the imagined future is confronted with the present, in which its potentialities are not merely imagined, but locally realized."

[Realizing the Values of Art, Dekker & Morea, 61]

woorden

Olala, de vermoeidheid. De instorting van een lichaam. Het voelen imploderen van een gestel is best indrukwekkend wanneer je er met je aandacht bij bent. Het gebeurde vandaag om kwart voor drie, geloof ik. Stuik…… ineen. Een lichaam dat onder haar bureau onderuit glijdt. Een golf van on-kracht die van binnenuit overspoelt, leeg-vloeit, wegneemt, meeneemt, uitholt. Ik geloof oprecht dat dit goede verwikkelingen zijn. Ik geloof dat dit een lichaam in herstel is. Dit is geen erger stadium. Dit is heel eerlijk. Ik hoef niet te weten of dit een eindpunt is. Dit is misschien ook maar een fase of slechts een moment. Maar dit is wel anders. Dit is voldoende afwijkend van hoe het vroeger was om te spreken van ‘een verwikkeling’. Ik voel ook dat ik geen zin heb om er veel woorden op te plakken. Laat me het maar gewoon beleven. In de ervaring is het meer dan interessant genoeg. Dan merk ik ook dat woorden als ‘goed’ of ‘beter’ of hun tegengestelden niet waardevol zijn.

"A key feature of the arts is the imagination it requires and the alternative artistic and social worlds which artists and their audiences seek to create. [...] One of the key features of artistic practices is precisely that they generate alternative imagined futures. Many of these alternatives, like all good experiments, will fail, but they have great epistemic value. They generate practical knowledge about what is feasible and possible in the arts, and in society more generally."

[Realizing the Values of Art, Dekker & Morea, 14]

mensen

Ik zoek mensen die het belangrijk vinden dat dit soort artistiek onderzoek blijft gebeuren. Ik kreeg al steun van duizenden mensen die zich als megafoon en gulle gever gedragen. Zij blazen de wind in onze zeilen. Nu zoek ik nog een handvol mensen die de brandstoftank onderhouden en aanvullen met grotere sommen geld: mecenassen (een naam om trots op te zijn).

onderweg

Ik kwam weerom tot de vaststelling dat er een tijdsgewricht aan mijn werk hangt: als er niet op tijd extra geld binnenstroomt, dan moet ik die/die freelancer loslaten, dan kan ik dit/dit niet blijven doen, … . Al elf jaar bouw ik een vehikel met datgene wat al voorhanden is en daarmee vertrek ik – ben ik onderweg – en dat blijkt nog te vliegen ook! Ik weet dat het niet stabiel is of waterdicht, maar we maken snelheid en ik ontdek de wereld ermee – en tegelijk weet ik dat ik elk moment kan neerstorten. Ik weet ook dat ik een schietstoel en een parachute heb. Er is vertrouwen en nieuwsgierigheid, er is liefde en ambitie, er is steun en een toekomstbeeld… er is zoveel! Er is genoeg om voor te blijven gaan.

alleen

Er is iets aan ‘alleen zijn’ dat ik heel-heel leuk vind. Er zit iets ongecompliceerds aan. Ik eet wat/waar/wanneer/hoeveel ik wil. Ik leg al m’n spullen op de plek die ik wil. Er komen geen andere spullen bij en er wordt niets verlegd. En alle tijd is voor mij.

deugd

Het doet me deugd om op dagen als vandaag op te merken dat ik medicatie en een houding heb om zo’n hoofdpijnvolume af te leiden, weg te leiden, te verwerken, te kanaliseren. Ik weet niet goed welk beeld het beste klopt.

kijken

Een zachte dag met veel flow en concentratie en daarna staalharde koppijn. Wauw. “Zo was het vroeger constant,” hoor ik in m’n hoofd. Priemen achter m’n ogen en een drukpers rond m’n schedelpan. Eigenlijk is het best verwonderlijk hoeveel pijn een mens kan ervaren, zo constant, zo vaak, zo veel, zo lang. Ik sta ernaar te kijken en kijk ervan op.

samenwerken

Ligt het aan mij? Of komt iedereen nu meer en meer mensen tegen die zo overwerkt zijn dat ze hun telefoons niet beantwoorden en vergaderuitnodigingen keer op keer voorbij de datum laten gaan? Komen we in een tijdperk terecht waarin het vooral fijn is om samen te werken wanneer je fysiek met de ander samen bent? Enkel nog ad hoc vuurwerk? Het zou een stretch vragen… maar misschien wordt ook dat interessant.

huiswerk

Partners die hun financieel huiswerk niet maken voordat ze toezeggen om samen te werken en die na het overleg bellen om te zeggen dat jij voor hen sponsors moet gaan zoeken. Ik sta daarvan te kijken.

tegenstem

Het wordt me steeds duidelijker dat mijn werk gaat om een tegenstem:

Een stem die ingaat tegen de overtuiging dat alles wat waardevol is berekenbaar is en te becijferen valt.
Een stem die wijst naar de plekken waar het over mensen gaat. Punt. En niet over wat zij kunnen bijdragen of besparen.

visionair

Ik zoek mensen die ook al kunnen zien wat ik me kan verbeelden.

kosten splitsen

Als wij mensen hun ticket lange tijd vooraf kunnen laten bestellen, dan voelen ze die kost niet meer op de avond zelf en dan willen ze ter plaatse wellicht meer geld uitgeven aan consumpties en merchandising. Op die manier splits je de ervaring van het werkelijke kostenplaatje.

Wanneer je naar Allez, Chantez! komt, vragen we vaak om een financiële bijdrage te doen. Ik besefte een tijd geleden dat het ook in dat geval een dure avond kan worden, zélfs als iemand geen financiële bijdrage doet aan ons project. Verreken parking en een drankje en je zit algauw aan tien euro. Mocht je iets willen eten vooraf dan loopt het algauw op tot vijftig euro. Om werkelijk gratis deel te nemen aan Allez, Chantez! moet je al moeite doen.

kritiek

Als wij beginnen te berekenen hoeveel geld mensen effectief uitgeven aan een avond Allez, Chantez! dan zijn we niet goed bezig. Ik wil impact maken. Ik wil die enkel berekenen om te weten wat ik daarna beter of anders kan doen. Als deze dient ter verantwoording of ter valorisatie / om aan te tonen dat wat we doen verantwoord of waardevol is, dan speel ik mee in het spel waar ik een kritiek op uit.

Er moeten plaatsen zijn waar de waarde van de activiteit en organisatoren niet uitgedrukt wordt aan de hand van hoeveel volk er is of hoeveel geld er wordt opgehaald.

plat

Soms ben ik bang dat mensen niet met me willen samenwerken omdat ze hier op deze blog kunnen lezen dat ik ziek ben. De dag na het optreden bij Ha Concerts in Gent heb ik de hele dag op de zetel doorgebracht – groggy tot en met gekreun en gejengel wanneer ik even uit de zetel moest opstaan. “Mijn lijf is kapot,” hoor ik wanneer ik daar aan terugdenk. En tegelijk kan dat lijf zo verdomd veel. Het draagt mijn brein waarin zich de schoonste dromen afspelen – dromen die ik daarna stuk voor stuk najaag, met het grote doel om steeds meer mensen te ontwapenen. Dat lijf draagt ook mijn stem…… mijn grote liefde. Het weerspiegelt tijdens een optreden aan al die honderden zangvogels wat ik hen wil zien doen (dansen, zwieren, zingen). Het vertelt mij moment per moment wat ik te doen heb om goed voor mezelf te zorgen. Voor kapot te zijn, draagt dat lichaam toch heel veel bij.

En ja, er zullen mensen me uit de weg gaan omdat ziek zijn ook een mate van onvoorspelbaarheid en onberekenbaarheid meebrengt. Maar even goed gaan er mensen me uit de weg omdat ze mijn persoonlijkheid en gedragingen onuitstaanbaar vinden. (grinnik) Of mijn stem te schel. Mijn toon te fel. Mijn haar te hoog.

Tja… ik sta ook niet te springen om met iederéén samen te werken.

zangsessie bij Ha Concerts

450 zangvogels kwamen hun zingend hart ophalen. Honderd dingen kon ik opmerken die ik graag strakker had willen doen. Toch ervaarde ik flow en ging het goed; zelfs ‘vanzelf’. Vanop afstand kon ik zien en horen dat de mensen zich amuseerden en uit hun dak gingen.

Pas toen ik thuiskwam besefte ik dat ik het podium had betreden in een roes van medicatie. Toen kwam het haast logisch op me over dat ik er niet helemaal ín had gezeten. En toch… zou het kunnen dat des te langer ik het doe, des te hoger ik de lat voor mezelf leg? Moet dat? Kan dat anders?

Maak het mee mogelijk financiële steun

In alles wat ik in de wereld zet, weerklinkt een kritiek op het huidige dominante individualistische, polariserende en transactionele narratief. Dag na dag onderzoek ik welke alternatieven we daarvoor kunnen ondernemen via kunst.

Ik zou liegen als ik beweerde dat ik de exacte waarde van mijn artistiek onderzoek ken. Toch weet ik dat we de maatschappij kosten besparen telkens wanneer we de kracht van samen zingen en generositeit in de praktijk brengen. Mocht u mijn werk enkel waardevol vinden als ik daar een exact cijfer op kan plakken, dan mag u zich aangesproken voelen in mijn kritiek.

Iedereen die zich mee achter dit standpunt wil stellen, is welkom om mijn werk haalbaar te houden met een financiële bijdrage.

Mijn dankbaarheid kan ik wel berekenen: die is oeverloos!

moed

Moedig zijn, wil niet zeggen dat je niet bang bent. Het wil zeggen dat je ondanks je angst toch doet wat je belangrijk vindt. Ik weet niet waar ik dit precies heb opgepikt – ik heb het zeker ergens gelezen. Maar het blijft één van de meest waardevolle complimenten die ik soms mag ontvangen.

uitwisseling

Dingen waar Singfluencers graag over uitwisselen: de moeite die je hebt om geld vragen voor wat je doet, een gezond verdienmodel bouwen, een gepaste vergoeding berekenen voor je inzet en expertise, de opbouw van een zangsessie, bronnen voor repertoire-inspiratie, community bouwen rond je activiteit, co-founders en co-piloten vinden en houden, een goede naam bedenken en beschermen, een muzikantenpoel aanleggen, juridische kaders en auteursrechten.

Nu ja… er zijn zeker zaken in bovenstaand lijstje waar we liever niét over zouden moeten praten maar die nu eenmaal noodzakelijk goed geregeld moeten worden om je werk te kunnen doen als artiest of organisator.

angst

“Ik ben bang om iets te organiseren omdat ik eigenlijk bang ben dat er niemand komt wanneer het zover is,” vertelde een deelnemer van de koffieklets voor Singfluencers. Ik moedigde haar aan om te beginnen focussen op wanneer ze diezelfde spier al gebruikt: “Merk op wanneer je dat wel al kan (iets ondernemen ongeacht of er iemand komt of niet) en doe er een schepje bovenop.”

Ik vertelde haar dat deze koffieklets voor mij een training is om precies die spier waar zij een zwakte in ervaart, sterker te maken. Tijdens zo’n koffieklets vertel ik immers tegen een grote groep mensen: “Ik ben dán dáár. Je bent heel welkom om aan te sluiten. Je hoeft niet te laten weten of je komt.” ……. en dan probeer ik er een fijne tijd van te maken, los van het feit of er iemand komt opdagen.

Het eerste uur van de koffieklets heb ik alleen gekletst. Een uur lang heb ik een boek gelezen zonder dat er iemand kwam opdagen. Toen dat wel gebeurde was ik dubbel zo blij. In zoveel opzichten was dit geslaagd.

De volgende koffieklets vindt plaats op woensdag 10 juni van 13u30 tot 16u00 in Leuven. Je leest alle informatie hier. Alle Singfluencers zijn welkom: mensen die zin hebben om anderen samen te laten zingen. En oh… je mag meteen vanaf het beginuur komen ;-).

koffieklets voor Singfluencers

Eén van m’n beste vriendinnen dook op in het publiek. Ik zwaaide wild. Zij ook. En ook een man die ergens midden in onze zichtlijn stond. Hij nam mijn enthousiasme voor zich en lachte breed. Een cascade van plezier…

Los daarvan kwetterden er die avond 370 zangvogels in de Leuvense volière. Jong en oud. Dik en dun. Vlot en minder vlot. We vierden de nieuwe heup van één van de eerste-rij-zitters. We gromden met Rammstein. We sprongen en het kippenvel bekroop me meermaals. “Ik ben hier graag,’ weerklonk in m’n gedachten. Dit is de mooiste, meest waardevolle job die ik kan opnemen. Iemand moet het doen. En laat het nu zo zijn dat ik er goed in ben.

verplaatsing

Het valt me op hoeveel zin ik heb om naar Gent te gaan morgen. De verplaatsing roept anders telkens weerstand op omdat ik er heel veel energie mee verlies en ik vaak daardoor alleen al op de rand van een migraine-aanval terecht kom.

Ik ga repeteren met Saskia. We kleuren binnenkort de huwelijksceremonie van een vriendin muzikaal in. Dat wil zeggen dat ik mag zíngen! Ik mag zingen zonder dat het de bedoeling is dat anderen meezingen. Ik mag zingen met een pianiste die ik 100% vertrouw, terwijl zij op haar vleugelpiano speelt, en we afspreken op een locatie die ik al ken. Dat zorgt voor veel vertrouwdheid die een basis ligt voor expressie. Heel blij word ik daar van.

'saffranen'

Als je mij vraagt hoé ik interageer met mensen wanneer ik op mijn best ben, dan kom ik bij het zelfverzonnen werkwoord ‘saffranen’ uit. Wanneer je ‘saffraant’, doe je telkens het volgende: in verbinding via de weerstand jezelf en de ander ontwapenen.

Waarom heet dat dan ‘saffranen’? Ik heb mijn cultuurorganisatie de naam ‘Saffraan’ meegegeven omdat ik ervan overtuigd ben dat je door consistent al je focus toe te leiden naar iets heel specifieks, je ook een mega-impact kan maken. De invulling die ik aan het werkwoord ‘saffranen’ geef, is volgens mij de meest doeltreffende methode om contact te versterken, zowel met andere mensen, met je lichaam, met je gedachten en overtuigingen.

controle-arts

Voor de vierde keer stapte ik het kantoor van de controle-arts van de verzekeringsmaatschappij binnen. Vooraf had ik me voorgenomen om opheldering te vragen en aan te dringen op een herziening van zijn visie over mijn situatie. Na de laatste gesprekken was Meneer tot het inzicht gekomen dat ik beduidend minder arbeidsongeschikt was dan mijn huisarts en neuroloog beweren. En dus…

“Ik heb twee vragen voor u. Ik vind het spannend om dat te doen want er is ook onenigheid aan verbonden. Tegelijk ben ik vandaag erg moe en heb ik veel pijn, dus ik ben bang dat ik emotioneel ga worden.

De eerste vraag gaat over hoe jij tot de vaststelling komt dat ik maar xx% arbeidsongeschikt ben. Jouw inschatting strookt namelijk niet met de werkelijkheid. Dat kan ik je uit eerste hand vertellen.
De tweede vraag gaat over of we iets aan kunnen veranderen aan het onevenwicht tussen enerzijds de kwetsbaarheid die ik moet opbrengen om hier telkens mijn persoonlijk en intiem verhaal te komen vertellen tegen een dokter die ik niet zelf gekozen heb, die me ter controle oproept en die mijn case behandelt vanuit een oppositie-standpunt; en anderzijds de onpersoonlijke en haast ontmenselijkte brief waarin ik weken later jouw oordeel over mijn ziekteverloop te lezen krijg.”

Het werd een sereen gesprek waarin ik eindelijk de man achter de dokter te zien kreeg. Uiteraard krijg ik zijn werkelijke inschatting van mijn situatie pas binnen enkele weken via de brievenbus te lezen. Ik ben benieuwd…

economie

Hoeveel verdienen andere bedrijven aan een avond Allez, Chantez!?

Cultuur maak je in een context en in die context gaat er geld circuleren omdat er een paar mensen het zotte idee hebben opgevat om een evenement te organiseren. In een andere sector heet dat ‘spill-over effecten’. Wellicht sta ik daar nog te weinig bij stil.

zangsessie bij STUK

mensen

We keken samen naar de uitbreiding van Allez, Chantez!. We dachten samen hardop na over waar dit project nog tot zijn recht zou komen. We beseften welke mensen wij dan moeten opzoeken vanaf nu:

Wij hebben mensen nodig die hun zaal/evenement zien als een middel om de lijm te zijn in de maatschappij; mensen die voelen dat hun persoonlijke waarden resoneren op zo’n moment dat wij een diverse, inclusieve groep mensen naar hun zaal/evenement trekken; mensen die ontroerd raken wanneer dat dan toch lukt.

Wij zoeken mensen die er zeer van hebben wanneer dat in hun zaal of op hun evenement nog niet gelukt is.

wishlist

Met de freelancer die de sales van Allez, Chantez! verzorgt, nam ik mijn wishlist voor locaties, evenementen en doelgroepen onder de loep: Waar willen we de komende jaren (nog) meer Allez, Chantez!-sessies realiseren? Het geeft zoveel ademruimte dat ik het hier met iemand over kan hebben; iemand die me hierin uitdaagt, die met eigen ideeën komt en die daarna het plan van aanpak verder uitvoert.

toestemming

Plots overvalt me dan het besef dat ik op een verdoken manier zit te wachten op toestemming om ziek te zijn en om mijn ziekte te ervaren op een door hen bepaalde manier. Deze toestemming verwacht ik onbewust van de dokters die ik raadpleeg of moet bezoeken ter controle van mijn gewaarborgd inkomen. Mettertijd heb ik hoop opgebouwd dat zij me zeggen dat ik mijn genezingsproces op een goede manier aanpak en dat ik daar tijd voor mag nemen. Tegelijk verwacht ik van mezelf dat ik kan raden wat zij verwachten en willen en nodig hebben om hun werk te kunnen doen. …. wauw, ik moet nogal een supervrouw zijn in mijn dromen.

nest

“Waarom wacht je tot het einde van de dag om je zenuwstelsel te kalmeren? Kan je zo’n routine ook inpassen in het midden van je dag?” vroeg de kinesiste. “Goeie suggestie. Zeker doen,” beaamde de neurologe. En zo vind je mij nu vaak ’s middags al onder een zwaartedeken in de zetel die ik mijn Nest noem. Het helpt dat één of meerdere zorgverleners me aanmoedigen om ook overdag nog meer zachtheid te voorzien. “Flauwerik,” verschijnt er dan nog wel eens op mijn boventiteling. Gelukkig kan ik intussen al spontaan grijnzen om die innerlijke kritische stem.

rijp

Hoe krijg je de geleerde lessen gedeeld met je team? Wanneer is een inzicht rijp genoeg om doorgegeven te worden?

Door mijn veldonderzoek steeds verder uit te bouwen, vergroot ook mijn expertise over community building, generositeit, samenzang en de inbedding van kunst in een samenleving. Vaak hoor ik de leuze: “Ik weet nog niet genoeg,” of “Ik ben nog niet helemaal zeker of het wel zo is.” Daardoor deel ik nog niet wat ik al weet of vermoed en vorm ik een bottleneck voor de besluitvaardigheid van mijn team.

Spreek iets in antwoordapparaat

Echt! Dat bestaat dus… een persoonlijk antwoordapparaat!

Heb je een vraag of een wens? Zing je graag een lied voor me? Heb je een tip voor mijn onderzoek naar generositeit en verbondenheid? Moedig je me graag aan? Ik ontdek graag wat jou bezighoudt. Laat van je horen!

Maak het mee mogelijk financiële steun

worst

Het zal me worst wezen of Allez, Chantez! rendabel wordt of niet. Niet omdat ik dat niet wil of interessant vind. Wel omdat dat naast de kwestie is. Het punt dat ik maak is dat deze plekken noodzakelijk zijn voor een gezonde samenleving. Ik zoek mensen die deze maatschappijkritiek mee in de wereld willen brengen: megafoons, financiële wind in de zeilen, wetstenen voor het gedachtegoed.

Er moeten plekken zijn waar het niet over transacties en financiële waarde en nut gaat. Waar het om connectie gaat in plaats van meetbare impact, opbrengst en cijfers. Naast die transactionele visie koesteren wij allemaal (stuk voor stuk, ook jij) het besef dat geluk, geborgenheid, zingeving, vertrouwen, liefde, … niet minder belangrijk zijn. Wij lijken dat precies gewoon soms te vergeten. Zonder die niet-te-taxeren zaken heeft geen enkele kostenbesparing of impactopschaling zin. Het is en-en. Ik breek een lans voor die “andere én” en zoek partners die deze samen willen waarborgen. We moeten die samen het gewicht geven die ze nodig heeft om deze samenleving warm te houden. Wanneer iedereen doet wat hij kan moet dat voldoende zijn. We hebben geen helden nodig, gewoon mensen. Wat wij samen kunnen, is voor iedereen genoeg.

argumenten

“Ik wil onze impact niet becijferen,” en “Ik kan onze impact niet becijferen,” zijn vanuit de positie die ik inneem geldige argumenten, omdat ik kritiek geef op de samenleving.

Wanneer je dezelfde argumenten gebruikt zonder die maatschappijkritiek in acht te nemen, worden zij door velen gezien als een teken van zwakte. Dan lijkt het erop te wijzen dat je liever met andere dingen bezig bent en niets tegen je goesting wil doen. Ook wanneer je bijvoorbeeld zegt: “Wij hebben niet genoeg mankracht om zo’n impactmeting te doen,” klinkt dat als een zwaktebod.

THUS: persoonlijke uitnodigingen

Elk jaar maak ik er een gewoonte van om goed volk uit te nodigen voor een fijne tijd samen op een heerlijke plek. Een mooie selectie van mensen die ik al ken en nog wil leren kennen, krijgen dan een e-mail van me. Deze week stuurde ik veertig uitnodigingen de deur uit. De ontvangers zijn mensen die me inspireren en waar ik benieuwd naar blijf.

Gasten die ingaan op de uitnodiging engageren zich voor een samenzijn van minimaal 6 en maximaal 24 uur. We eten samen, we kunnen professionele en persoonlijke issues bespreken, we kunnen samen een wandeling maken, we kunnen ons warmen aan de buitenstoof, we kunnen naar onze kippen staren en de gezangen van onze schapen beluisteren… en wie wil, kan blijven logeren. Er zijn nooit meer dan vijf gasten tegelijk aanwezig. Niemand weet van elkaar wie er nog komt.

Dit concept zet ik nu voor de vierde keer in de wereld. Ook nu weer is dit een training in relativeren, dromen uitspreken en omgaan met afwijzing.

Zoals je leest, nodig ik ook mensen uit die ik (nog) niet ken. Wanneer zij enthousiast reageren, hoor je mij joelend achter mijn computerscherm opspringen. Van velen krijg ik geen antwoord. Dat is oké. Dat hoort erbij. En toch… ik hoop dat ook Regi “JA” zegt.

hulp ontvangen

Iemand vertelde me: “Het is oké dat jij soms gewoon ontvangt in plaats van dat je moet teruggeven. Je hoeft niet altijd te willen uitwisselen. Je moet ook niet bezorgd zijn voor wat ik hier kom halen. Door hier gewoon te zijn, breng ik al genoeg bij en dat is voldoende voor jou. PLUS In dit gesprek kan ik deel uitmaken van de maatschappijkritiek die jij in de wereld zet met concrete projecten en verhalen. Dat is voor mij ook al voldoende.”

Om comfortabel hulp te ontvangen, voel ik de nood aan transparantie over waarom iemand me wil helpen. Past deze uitwisseling in een transactie (Betaal ik die persoon ervoor?) of komt die ander hier iets leren of verwacht hij later nog iets van me? Wat wordt hier uitgewisseld? In situaties waarin het me niet duidelijk is wat de ander terug verwacht, kan ik moeilijk vertrouwen ervaren.

En tegelijk stel ik me de vraag: moét er altijd wel iets uitgewisseld worden? En moet dat dan bewust gebeuren? Ik ervaarde eerder ook al dat niet iedereen kan voelen/bedenken/uiten wat hij van een interactie verwacht.

"Helping others may signal our bodies to release pleasurable chemicals such as oxytocin. The boost we get from helping may also mute our stress response, causing us to release fewer jarring stress hormones such as cortisol and norepinephrine."

[Elizabeth Svoboda, What makes a hero?, 97]

Doe het zelf Overleg afsluiten met hilariteit

Al enkele jaren vier ik met mijn assistente een maandelijkse financiële feestdag. Sinds we dat overleg zo noemen, kijk ik er telkens naar uit om te bekijken wat we met de inkomende en uitgaande geldstromen hebben gedaan en hoe deze onze missie hebben gediend. Twee uur lang zoomen wij in op hoe we onze transactionele en impactprocessen kunnen verbeteren. Dit is journey-werk in plaats van resultaatsbekommernis. En aangezien we telkens afsluiten met een tiental minuten lachen-gieren-brullen in de Celebration Flipperkast stromen wij alweer over van positieve vibes voor we weer in de actie stappen.

En nu jullie: Sluit het formele deel van de vergadering een kwartier voor het einduur af. Zet een timer op vijf tot tien minuten. Brainstorm los van elkaar over de verwezenlijkingen en inzichten die je te vieren hebt sinds de laatste keer dat jullie elkaar gezien hebben. Zoek per item een gepast gif-je. Deel al deze bewegende beelden met een korte omschrijving op een online plek die jullie allemaal kunnen zien. (Wij doen dit in een Notion-omgeving.) Nadat de wekker afloopt bekijk je samen wat de anderen hebben toegevoegd. Hilariteit verzekerd!

studentenfilmpje

“Hallo, mijn naam is xxx en ik ben filmstudent aan LUCA School of Arts. We kregen de opdracht om voor een externe, niet betalende klant een video te maken. Ik kwam al eens langs bij Allez, Chantez! en mijn ouders & zus komen ook geregeld meezingen. Ook zij zijn grote fan van het concept! Daarom leek het ons heel leuk om samen te werken. Mocht dit zo zijn, hoor ik het heel graag & geef ik jullie verdere informatie!”

dankbericht

“Kunnen we het automatische dankbericht dat de gulle gevers die een digitale bijdrage doen tijdens de zangsessie met enkele dagen uitstellen?” We stellen deze vraag aan Koalect, de leverancier van ons online giftenplatform. Die vertraging zou ons de kans geven om de bijdrage nog verder weg te halen van het transactionele.

Nu ontvangen mensen meteen na ontvangst van de bijdrage een automatisch dankbericht. Nadat ik me verdiepte in een studie over dankberichten (echt, dat bestaat), groeide het vermoeden dat we de deelnemers van de zangsessies enkele dagen na de zangsessie op verschillende manieren kunnen beroeren:
– we bedanken hen voor de bijdrage die ze deden,
– we vertellen wat die bijdrage voor onze missie en organisatie betekent,
– we herinneren hen aan een fijne tijd samen die intussen al wat gekleurd raakte door wat er in tussentijd gebeurde,
– we stellen een nieuwe hulpvraag die vooral wijst naar onze missie, waardoor deze los komt te staan van het evenement waar ze aan deelnamen. Hierdoor bewegen we de bijdragen van de mensen verder weg van het transactionele (jij kwam zingen daar geef je een gift voor), naar het relationele (jij hecht belang aan de missie waar onze activiteit in past en daar vragen we steun voor).

Ik hoop dat Koalect “JA” zegt.

Gouden Moment

Een groot deel van de Allez, Chantez!-zangsessies organiseren we zelf. Daar vragen wij aan het eind van de zangsessie om een financiële bijdrage te doen.

Vanuit een studie van alle digitale bijdragen aan Allez, Chantez! in 2025 blijkt dat 49% van alle donaties gebeurt binnen een tijdspanne van slechts 28 minuten. Dit moment reikt vanaf het moment dat ik de oproep lanceer tot een kwartier na afloop van de zangsessie.

Vragen die we ons hierbij stellen:
– Hoe maken we dit geefgedrag nog zichtbaarder?
– Kunnen we een tweede Gouden Moment vormgeven tijdens zo’n zangavond? Of werkt dat tegendraads en zetten we beter in op de versterking van dat ene bestaande Moment?

kanaal

Als ik mijn lichamelijke conditie kan zien als een hulpmiddel om te focussen op wat ik wil doen met mijn leven, dan wordt dat hier plots al een heel stuk vrolijker 🙂 Ik zie plots een smal, kei-keihard kanaal waar het water enkel snel, bonkig vooruit in kan stromen. Ik moet er niet onnozel over doen; het doet zéér. Maar het kan én pijnlijk én helpend zijn. Toch? Ja, toch.

over boord

Wanneer ik me er bewust van word dat er onderdelen van mijn onderneming op lange termijn niet haalbaar of helpend zijn, heb ik de neiging om dat stuk meteen te amputeren. Het zou goed zijn als iemand me in die neiging zou temperen en er nog meer beredeneerd mee zou omgaan. Een co-piloot, zeg maar.

"One way to escaping compassion-numbing effects [...] may be to give yourself explicit permission to feel. If you see a throng of homeless people sitting on the sidewalk, instead of walking right past without slowing down, you can tell yourself it's all right to feel an empathetic pang - and maybe even hand over your lunch leftovers to one of them. This perception change doesn't just involve a onetime mental shift though; it takes sustained, deliberate effort. And it's no small matter to find the right balance between being generous and overextending yourself in an effort to solve other people's promblems."

[Elizabeth Svoboda, What makes a hero?, 53]

angst voor succes

Er zijn tientallen dromen die ik niet hardop uitspreek of in gang zet omdat ik bang ben dat ik er mijn lichaam nog harder mee onder druk zet. De begrenzing die mijn lichaamsbeleving bij mij afdwingt, zit hem voor anderen in de angst om niet voldoende aanwezig te zijn in hun gezinsleven, hun angst om niet genoeg geld te verdienen, hun angst om opgemerkt te worden en daarmee (kwetsbaar) gevaar te lopen.

succes

Succes bevredigt mijn nood om zichtbaar te zijn én voedt mijn angst om daarmee te kwetsbaar te worden. Toch weet ik intussen dat ik én succes kan oogsten én zichtbaar kan zijn én mezelf kan begrenzen qua privacy en merkbescherming.

(muziek-)blog

Met deze blog heb ik een praktijk ontwikkeld waarmee ik korte bedenkingen formuleer, afrond én deel met een publiek – elke week opnieuw. Deze praktijk traint mijn spier om werk af te ronden en te delen. Ze geeft me vertrouwen dat er een publiek is voor mijn schrijven.

Kan ik eenzelfde praktijk opzetten voor het muzikale deel van mijn scheppende brein? Word ik warm van een online verzamelplaats waar ik elke week muzikale snippers loslaat op wie wil luisteren? Zou ik dat durven? Zou ik dat volhouden? En waar zou dat dan de aanleiding voor zijn?

Terwijl ik dat neerschrijf, zucht ik. Het kan zo simpel zijn. Het mag echt eenvoudig zijn. Ze mag ook kórt zijn, de lijn tussen maker en publiek.